“Böylelikle (Firavun) kendi kavmini
küçümsedi, onlar da ona boyun eğdiler. Gerçekten onlar, fâsık olan bir kavimdi.
Sonunda bizi öfkelendirince, biz de onlardan intikâm aldık, böylece onları
toplu olarak suda boğduk” (Zuhrûf
54-55).
Halkı küçümsemek, “insanı küçümsemek”tir
ve bu küçümseme şeytan ile başlamıştır:.
“Ve
meleklere: ‘Âdem’e secde edin’ dedik. İblis hâriç (hepsi) secde ettiler. O ise,
diretti ve kibirlendi, (böylece) kâfirlerden oldu” (Bakara 34).
“(Allah) dedi: ‘Sana emrettiğimde, seni secde
etmekten alıkoyan neydi?’. (İblis) dedi ki: ‘Ben ondan hayırlıyım-üstünüm; beni
ateşten yarattın, onu ise çamurdan yarattın’. (Allah:) Öyleyse oradan in, orda
büyüklenmen senin (hakkın) olmaz. Hemen çık. Gerçekten sen, küçük düşenlerdensin” (A’raf 12-13)
Şeytanın Âdem’i küçümsemesiyle başlayan süreç
insanlık-târihi boyunca devâm ede-gelmiştir. Biraz parası olan, malı-mülkü
olan, boyu-posu olan, yakışıklı-güzel olan, çevresi olan yâni imkânları bol
olanlar, olmayanı küçümsüyor ve ezmeye çalışıyor. Çünkü olan, olmayana kıyasla
tatmin ediyor kendini.
Bu küçümseme bâzen tüm halkı küçümsemek
olarak tezâhür eder ki Firavun bunun en baştaki örneğidir. Peki Firavun bu
küçümsemeyi nasıl yapıyordu yâni halk buna nasıl izin veriyordu da Firavun
onları küçümseyebiliyordu?. Bunun tüm zamanlar için geçerli olan bâzı sosyâl,
ekonomik ve siyâsî yolları vardır. Kur’ân Firavun’un bu küçümsemeyi nasıl
yaptığını şöyle anlatır:
“Gerçek şu ki, Firavun yeryüzünde
(Mısır’da) büyüklenmiş ve oranın halkını bir-takım fırkalara ayırıp bölmüştü;
onlardan bir bölümünü güçten düşürüyor, erkek çocuklarını boğazlayıp
kadınlarını diri bırakıyordu. Çünkü o, bozgunculardandı. Biz ise, yeryüzünde
güçten düşürülenlere lütufta bulunmak, onları önderler yapmak ve mîrasçılar
kılmak istiyorduk. Ve (istiyorduk ki) onları yeryüzünde iktidar sâhipleri
olarak yerleşik kılalım, Firavun’a, Hâmân’a ve askerlerine, onlardan
sakındıkları şeyi gösterelim” (Kasas 4-6).
Firavun, insanları sınıflara yâni kastlara
ayırıyormuş. Bunu tabî ki ekonomik ve sosyâl yollarla yapıyordu. Zâten bunu
modern yöneticiler de yapmaktadır. Halkın yarısından fazlasına, ay sonunu
getiremeyecek bir maaş verirseniz, insanları sınıflara-kastlara ayırmış ve
onları “elinize bakar” hâle getirmiş olursunuz. Üstelik başka bir yol olmadığı
için de insanlar ilk başlarda biraz ses çıkarsa da sonunda bezip mevcudu kabûl
etmeye başlarlar ve kendilerini küçümseyenlere boyun eğerler. İşte bu hâle
gelmiş olan bir topluluğu yönetmek ve yönlendirmek çok kolay hâle gelir. Çünkü
bu hâle gelmiş olan halk bir zaman sonra Firavun’u övmeye ve ona tapmaya
başlayacaktır. Zîrâ başka çâreleri yoktur, çünkü güçten düşmüşlerdir, mecalleri
yoktur,
Modern insan, acziyetinin farkında olmadan,
“küçük dağları ben yarattım” havasında. İşte halkı küçümseyenler en başta bunlardır.
Bunlar ilginçtir ki genelde “dağdan gelip bağdakini kovalayanlar”dır. Bir
zamanlar neredeyse bokunu yiyecek hâlde olan bu kişiler, şeytanın plânı
dâhilinde bir yolunu bulup da düze inince, bağdakini küçük görüp onu “dağdaki
çoban” olarak yaftalamaya, karalamaya ve küçük görmeye başlar. İşin çok daha
ilginci, dağdaki çobanın çocukları-torunları da bir zaman sonra gidip kendilerini
küçümseyenlere özenir de onlar gibi olmak ve insanlara tepeden bakıp halkı
küçümseyecek duruma gelmek ister. Halkı küçümseyenler, bu konuda halkın
öğretmeni oluyorlar.
Modern insan, şeytanın, nefsin ve tâğutların
etkisiyle bir küçümseme hastalığına tutulmuştur. Öyle ki artık her-şeyi
küçümsemektedir. Hakkı küçümser, âhireti ve gaybı küçümser, vahyi ve Kur’ân’ı
küçümser, Peygamber’i küçümser (ki tüm peygamberler küçümsenmeyle karşı-karşıya
kalmışlardır) dîni küçümser, ibâdeti, adâleti, eşitliği, ahlâkı, âileyi,
evliliği, çalışmayı, paylaşmayı küçümser.
Küçümsemeyi
en çok yapanlar ise, sürekli olarak “halkım, vatandaşlarım, kardeşlerim”
diyerek siyâsetçiler yapar. Hattâ kanımca onların çoğu halktan nefret ederler
ve onları “düşman” olarak görürler. Çünkü, işlerine çomak sokan ve dümenlerini
bozanlar her zaman genel halk olur. Siyâsiler ve lîderler sürekli olarak halk-halk
derler ve halkın yüzlerine gülerler fakat aslında onlardan nefret ederler.
İsmet İnönü: “Pâdişah düşmanınızdır. Yedi düvel düşmanınızdır.
Bana bakın, kimse işitmesin, millet düşmanınızdır” demişti subaylarına.
Bunlar halka, yapmayacakları vaâdlerden
başka bir şey vermezler. Halk ile kendileri arasında sonsuz uçurumlar oluşmuştur.
Biraz ses çıkarabilecek olanları da uçurumun dibinden yüksek bir yerlere
çıkarınca o sesler de kısılır ve istedikleri gibi at oynatmaya başlarlar.
Modern Firavunların halkı küçümsemesi ise,
târihte görülmemiş ölçüdedir. Onları o kadar çok küçümsüyorlar ve bok gibi görüyorlar
ki, apaçık bir haksızlık karşısında onların vereceği tepkiden bile
çekinmiyorlar. Çünkü bir kere onları küçümsemişlerdir ve halk da onlara boyun
eğmiştir. Demokrasi zâten bu nedenle vardır. Demokrasi, zenginlerin ve
köşe-başlarını tutmuş olanların, halkla aralarında oluşan ekonomik ve sosyâl
fark ve uçurum nedeniyle sürekli olarak halk tarafından isyâna mâruz kalmamak
için ortaya koydukları şeytânî bir sistemdir. Böylece kendilerini -güyâ- halka
seçtirmektedirler ve bir îtirâz karşısında, “siz kendiniz seçtiniz, boşuna
konuşmayın, bekleyin bir 4-5 yıl, sonra değiştirirsiniz” diyerek insanları
oyalamak için kurulmuş bir sistemdir demokrasi. Tabi bu-arada malı götüren
götürmektedir.
O-hâlde oy kullanmak halkın kendini küçümsemesidir. Çünkü
istediği ve gerekli gördüğü zaman sisteme müdâhale edemiyorlar ki!. Oysa
İslâm’da böyle değildir ve gerektiğinde müdâhale her zaman vardır. Kunut duâsında: “Allah’ım!;
Sen’den yardım isteriz ve Sen’den günahlarımızı bağışlamanı isteriz, râzı
olduğun şeylere hidâyet etmeni isteriz. Sana inanırız ve Sana tevbe ederiz.
Sana tevekkül ederiz. Bize verdiğin bütün nîmetleri bilerek seni hayır ile
överiz. Sana şükrederiz. Hiç-bir nîmetini inkâr etmez ve onları başkasından
bilmeyiz. Nîmetlerini inkâr eden ve sana karşı geleni bırakırız. “Hâl’ederiz”.
(nahlû)” denir.
Mevcut vergi-sistemi de halkı küçümsüyor ve
ayrıcalıklı sınıfı kayırıyor. ,Mevcut vergi sistemi, küçük işletmeciyi kontrôl
altında tutuyor fakat sermâyedarları kontrôl edilemez duruma getiriyor. Böylece
arada büyük bir fark açılıyor ve genel halk küçümsenecek bir hâle geliyor.
Modernizm
bir küçümseme uygarlığıdır. Modernizm de herkes herkesi ve herkes her-şeyi
küçümser. Küçümseme duygusu onları her-şeyi küçültmeye sevk eder. Modern-bilim
ve teknoloji, maddeyi küçümsediği oranda gelişir. Teknolojinin ilerlemesi, teknolojik
parçaların küçülmesiyle oluyor. Fakat fizik yasaları buna sonuna kadar izin
vermez. Modernizm, hâlk edileni küçümseyen bir sistemdir.
Târih boyunca müslümanlar ilk defâ, “modernite”
ile birlikte kendilerini küçümsüyor, ezik görüyor ve düşmanlarını
yüceltiyorlar. Çünkü küçümsenmeye izin vermişlerdir ve kendilerini küçümseyenlere
boyun eğmişlerdir. Hattâ kendilerini küçümseyen sisteme meftûn, râm ve hayrân
hâldedirler. Silkinip de ayağa kalkamamalarının ana-nedeni budur.
Şu da
vardır ki, devletler ve sistemler, “küçük
gördüğü ve önemsemediği toplumlar” tarafından yıkılır. Büyük
devletleri, o devletlerin ilk başta kurulmasında .ok emeği geçen ama daha sonra
küçümsen topluluklar tarafından yıkılmıştır. Bu özellikle Türk devleri için
geçerlidir. Meselâ Büyük Selçuklu Devleti’ni, onun kuran Oğuzlar yıkmıştır.
Şu âyet de çok ilginç ve ibretliktir:
“Gerçekten
biz onların boyunlarına, çenelere kadar (dayanan) halkalar geçirdik; bu yüzden
başları yukarı kalkıktır” (Yâsîn
8).
O gün
insanlardan bâzılarının boyunlarına demir halkalar geçirilecek ve boyunları
uzayacak ve neredeyse enselerine değecek kadar geriye doğru bükülmüş olacaktır.
Peki neden böyle bir cezâ verilecektir?.. Çünkü onlar, Dünyâ’da iken
kabara-kabara ve boyunlarını dikleştirerek, insanlara tepeden bakarak ve onları
küçümseyerek yürüyen kibirli insanlardı. Allah onlara günahlarına çok uygun bir
cezâ vermiştir. Şimdi; târih
boyunca insanlara tepeden bakan ve küçümseyenlerin sonu hep böyle olmuşken, sen
kimsin ki insanlara tepeden bakıyorsun ve onları küçümsüyorsun!.
Tabi halkın
küçümsenmesinin en önemli nedeni, halkın kendinin küçümsenmesine izin
vermesidir. Oysa buna izin vermese hiç kimse onları küçümseyemez ve tam tersine
onları çok büyütürler. Fakat gelin görün ki eziklik zihinleri ve kâlpleri
kuşatınca yapacak bir şey olmuyor ve eşek olana semer vuran çok oluyor. Böylece
halk, üzerine yağan pisliklerle uğraşa-uğraşa ömrünü tüketiyor: “… O, aklını
kullanmayanların üzerine iğrenç bir pislik kılar” (Yûnus 100).
İş işten geçince ve halk kendini
küçümseyenlerle birlikte ateşe yaslanınca artık her-şey için çok geç kalınmış
olacaktır. Çünkü zulmeden de zulme izin veren de ateşte olacaktır. Onların
birbiriyle konuşmaları şöyle olacaktır:
“Ateşin
içinde, iddiâlar öne sürüp karşılıklı tartışırlarken zayıf olanlar, büyüklenen
(müstekbir)lere derler ki: ‘Gerçekten biz, size uymuş (teb’anız) olan kimselerdik.
Şimdi siz, ateşten bir parçasını olsun, bizden uzaklaştırabilir misiniz?.
Büyüklenen (müstekbir)ler derler ki: ‘Biz hepimiz (ateşin) içindeyiz; gerçekten
Allah, kullar arasında hüküm verdi (artık)” (Mü’min 47-48).
Allah, “insanı en güzel sûrette yarattık” ve
“her-şeyi hizmetine verdik” derken, üstelik onu bir peygamber olarak seçip muhâtap
almışken yâni insanı üstün tutarken, birileri halkı küçümsüyorlar.
Peygamberler hep küçümsenmişlerdir. Onlara
îman edenler ise genelde küçümsenmiş insanlar olmuştur. Çünkü Allah Dünyâ’da da
göklerdeki gibi adâleti sağlamak ve küçümsenmiş olanları eziklikten kurtarmak
ister. Bu yüzden de en çok onlara hitâp eder ve onları kayırır:
“Bereketler kıldığımız yerin
doğusuna ve batısına o hor kılınıp-zayıf bırakılanları (mustaz’afları)
mîrasçılar kıldık. Rabbinin İsrâiloğullarına olan o güzel sözü (vaâdi),
sabretmeleri dolayısıyla tamamlandı (yerine geldi). Firavun ve kavminin
yaptıklarını ve yükselttiklerini (iktidarlarını ve saraylarını) da yerle bir
ettik” (A’raf 137).
Hakkı küçümseyenler, Hakkın hâlk ettiği halkı
küçümsemekten çekinmezler. Fakat halkı küçümsemek aslında Hakkı küçümsemek
anlamına gelir.
Büyüklüğünü yaptıkların göstersin, başkasını
küçük görmen ve göstermen değil.
En
doğrusunu sâdece Allah bilir.
Hârûn Görmüş
Temmuz
2024
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder