“Göklerde
ilah ve yerde ilah O’dur. O, hüküm ve hikmet sâhibidir, bilendir” (Zuhrûf 84).
İslâm’ın varlık nedeni olan tevhid, Allah’ın
“göklerin kayıtsız-şartsız tek ilahı” olması gibi, “yeryüzünün de kayıtsız-şartsız
tek ilahı” olduğu gerçeğidir. Yaratma ve irâdenin tümü O’na âittir. İnsan
sünnetullah ve imtihanın bir gereği olarak kendisine verilen cüz-i irâdenin sonucunda
bu duruma çomak sokmak istese de bu gerçek apaçık ortadadır. Her-şey mecbûren
Allah’a dayanmak zorundadır çünkü dayanacak başka bir merci de yoktur: “Göklerde ve yerde olan ne varsa O’ndan
ister. O, her gün bir iştedir” (Rahmân 29).
Yine Kur’ân’ın en bâriz ifâdesi ve öğretisi,
“göklerdeki ve yerdeki her-şeyin Allah’ın olduğu” hakîkatidir:
“Göklerde ve
yerde ne varsa O’nundur, itaat-kulluk da (din de) sürekli olarak O’nundur…” (Nâhl 52).
İşte bu nedenle mecbûren:
“Göklerde ve
yerde olan ne varsa, canlılar ve melekler Allah’a secde ederler ve büyüklük
taslamazlar” (Nâhl
49).
Şeytan insanı tâ en baştan bêri sonsuz
olmakla kandırmıştır. Sonsuz bir yaşam ve sonsuz bir irâde isteği insanın
yumuşak karnı olmuştur:
“Sonunda şeytan ona vesvese verdi; dedi ki:
‘Sana sonsuzluk ağacını ve yok olmayacak bir mülkü (mülkü lâ yeblâ) haber
vereyim mi?” (Tâ-hâ
120).
İnsanın
yada genel anlamda halkın cüz-i bir irâdesi vardır. Fakat bu irâde ona hem
Allah tarafından verilmiştir hem de bu irâde ona sâdece “yerine getirme” aşamasında
kullanması için verilmiştir. İnsanın
“özgür irâdesi” vardır ama “sonsuz irâdesi” yoktur. Özgür irâdemiz hem o kadar
da özgür değildir, hem de sonsuz değildir. Bu yüzden insanın cüz-i irâdesini
Allah’ın irâdesine aykırı bir şekilde kullanması yasaktır ve günahtır. Zâten
aksi-hâlde mutlakâ zarara ve zulme dönecek irâdeler gösterir.
İnsanın
“aklım ve cüz-i irâdem var” diyerek Allah’ın irâdesine uymak yerine kendi irâdesini
kullanarak Allah’ın kânunları yerine kendi kanunlarını hâkim kılarak geçerli
yasa yapmaya çalışması ağır bir haddini bilmezlikten başkası değildir. İnsan
kimdir ki ve ne kadar aklı ve irâdesi vardır ki her-şeyi yaratan ve yaşatan
Allah’ın kânunlarını terk ederek ve şeytanın, nefsin ve tâğutların
yönlendirmesine kapılarak kendi sapkın kânunlarını tek geçerli yasa yapmaya
kalkıyor. Bu ne kendini bilmezliktir!.
Bugün
T.C parlamentosu; “egemenlik,
kayıtsız-şartsız milletindir. Türk Milleti, egemenliğini, anayasanın koyduğu
esaslara göre, yetkili organları eliyle kullanır. Yasama yetkisi Türk Milleti
adına Türkiye Büyük Millet Meclisi’nindir. Bu yetki devredilemez”. (Anayasanın
6 ve7. Maddesi) temel ilkesine
dayanan, insanların Allah’ın indirdiklerinden başka ve Allah’ın kânunlarına
birebir aykırı kânun ve yasa vaaz ettikleri bir kurumdur. Zâten yaptığı
anayasasına Allah’ın kânun ve dînine göre bir kânun ve yasa çıkarılması
yasaklandıktan başka buna atıf yapılması bile yasaktır: “Kimse, Devletin sosyâl, ekonomik, siyâsî veyâ hukûkî temel düzenini kısmen de olsa,
din-kurallarına dayandırmaz…” (Anayasanın 24. maddesi).
Allah
hem tüm kâinâtı hem de insanın varlığını en güzel şekilde yaratmış ve yine onu
en üstün irâdeyi göstererek yaşatmaktadır. Böyle olmasına rağmen kısır bir
akla, cüz-i bir irâdeye ama güçlü bir nefse sâhip olan insan ve genel halk
kitlesi, “irâdemizi kullanıyoruz” diyerek Allah’ın kânunlarını iptâl edip,
kendilerine şeytanın fısıldadığı sapkınlıkları kânun yapıyorlar. Tabi bunun
sonucunda da Dünyâ aynen gökler gibi bir türlü düzene girmiyor ve nizâma
kavuşmuyor. Üstelik ortaya çıkan bozuklukların, karışıklıların ve kaosun, “daha
fazla halk irâdesi yâni demokrasi ile” hâlledileceği sanılıyor. Tabi bu hiç-bir
zaman gerçekleşmiyor ve halkın geneli eziklik ve perişanlık içinde mutsuz
yaşarken, bu durum sâdece, bulanık suda balık avlayan bir-kaç şeytan uşağının
işine yarıyor. Halkın geneline ise boş laflarla ve vaâdlerle oyalanmak
kalıyor.
Aslında
tüm irâde Hakkındır ve halkın irâdesi falan yoktur. Cüz-i irâde denilen şey de,
imtihanın bir gereği olarak seçme özgürlüğüdür. İnsan bu özgürlüğü hep şeytanın
ve nefsin istikâmetinde kullanmış ve hep bencil istekler ve Allahsız düşünceler
yolunda kullanmıştır ve kullanmaktadır. İnsanın ne kadar da “güçlü” bir nefsi ve ne kadar da “güçsüz” irâdesi var. Buna
rağmen sonsuz kudrete sâhip olan Allah’ın irâdesine uymamaktadır. Allah
böylelerine şöyle seslenir:
“De ki: Siz,
Allah’ın dışında taptığınız ortaklarınızı gördünüz mü?. Bana haber verin;
yerden neyi yaratmışlardır?. Yada onların göklerde bir ortaklığı mı var?. Yoksa
biz onlara bir kitap vermişiz de onlar bundan (dolayı) apaçık bir belge
üzerinde midirler?. Hayır, zulmedenler, birbirlerine aldatmadan başkasını vaat
etmiyorlar” (Fâtır 40).
Modernite bir “irâdesizlik uygarlığı”dır. Lâkin
irâde yâni hâkimiyet yine de Hakka değil de halka bırakılmak istenmektedir. Tabi “halk” derken “tüm halk”tan
bahsetmiyoruz, çünkü bu hiç-bir zaman olmamıştır ve olmaz da. Hâkimiyet hiç-bir
zaman tüm milletin değildir ve sâdece bâzılarınındır. Sâdece halktan
bâzılarının hâkimiyeti söz-konusudur. Halka ise -sözde- 4-5 yılda bir atılan
oylarla irâde gösterme izni verilir. Fakat 4-5 yılda bir gösterilebilen irâde
“irâde” falan olmaz. Çünkü diğer zamanlarda halk meclise tek bir öneri bile sunup
da irâde gösteremez. Bu da Hakkın irâdesi yerine halkın irâdesini üstün
tutanlara Hakkın bir cezâsı olmaktadır.
İnsanların irâdeleri her alanda ellerinden
alınmaktadır. Sigara, içki, kumar, zinâ, fâiz, tıbbî ilaçlar vs. ile insanlar
irâdesiz hâle gelmektedirler. İnsanları “insan” yapan, biraz da korkuları,
acıları, endişeleri ve umutlarıdır. Psikolojik ilaçlar bu duyguları blôke etmek
üzerine kuruludur. Bu ilaçları kullananlar, irâdelerini kaybetmişlerdir.
“Hâkimiyet (egemenlik) kayıtsız-şartsız
milletindir” sözü tam bir küfür ve ağır bir şirktir. Çünkü hâkimiyet kayıtsız-şartsız
ve sorgusuz-suâlsiz milletin değil, kayıtsız-şartsız, şeksiz-şüphesiz ve
sorgusuz-suâlsiz Allah’ındır. Zîrâ hâkimiyet/egemenlik sâdece Yaratıcıya
âittir.
Aslında insanın cüz-i
irâdesi İslâm’ı seçmeye meyyâl olmasına rağmen çeşitli oyun ve dalavere ile
Allahsızlığı seçmeye çevrilmiştir. Ateist, deist ve agnostikler, akıllarına,
mantıklarına ve irâdelerine dayanarak Allah’ı yada dîni inkâr etmektedirler. Oysa:
“Göklerde ve yerde her ne varsa -isteyerek
de olsa, istemeyerek de olsa- Allah’a secde eder. Sabah-akşam gölgeleri de
(O’na secde eder)” (R’ad
15).
Târih boyunca Allah’ın irâdesi yerine kendi
irâdelerini öne çıkarmaya ve hâkim kılmaya çalışanların şimdi esâmesi bile
okunmuyor. Oysa Allah irâdesini ortaya koyarak her-an yaratmaya ve yaşatmaya
devâm etmektedir:
“Yeryüzünde
gezip dolaşmıyorlar mı ki, kendilerinden öncekilerin nasıl bir sona
uğradıklarını görsünler; üstelik onlar kuvvet bakımından kendilerinden daha
güçlüydüler. Göklerde ve yerde Allah’ı âciz bırakacak hiç-bir şey yoktur. Şüphesiz
O, bilendir, güç yetirendir” (Fâtır
44).
En
doğrusunu sâdece Allah bilir.
Hârûn Görmüş
Temmuz
2024
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder