“Sana
iyilikten her ne gelirse Allah’tandır, kötülükten de sana ne gelirse o da
kendindendir. Biz seni insanlara bir elçi olarak gönderdik; şâhid olarak Allah
yeter” (Nîsâ 79).
Şunu
hemen söyleyelim ki, âyetin de dediği gibi, Allah’tan kötülük gelmez ve hep
iyilik gelir. Dolayısı ile “Allah’ın cezâsı” olarak görülen bir şey, o cezânın
işleyişinin ve insana uğrayışının sistemini kuranın Allah olması nedeniyledir.
Allah, “sünnetullah” denen sistemle tüm kâinatta kânunlarını, yasalarını ve
kurallarını uygulamaktadır. Sünnetullah, keyfî bir işleyişle değil, kânun ve
kurallara dayalı olarak ortaya çıkar ve ödül, cezâ, iyilik, kötülük vs.
her-şey, sünnetullaha uygunluk yada uygunsuzluk durumunda iyilik yada kötülük olarak
ortaya çıkar. Allah rahmetinden dolayı kötülüğün ortaya çıkmasına hemen izin
vermez ve onu erteler. Fakat ısrarla yapılan bir yanlışın sonucu olarak ortaya
çıkması da kaçınılmazdır:
“Size isâbet
eden her musîbet, (ancak) ellerinizin kazandığı dolayısıyladır. (Allah,) Çoğunu
da affeder” (Şûrâ 30).
Demek
ki Allah’ın cezâsı olarak bilinen ve görülen şey, dışarıdan bir yererden
Allah’ın kızmasının bir sonucu olarak keyfî bir şekilde “kader” bağlamında
insanın başına gelen bir şey değildir. Allah’ın cezâsı insanın hattâ (hareket
sâhibi oldukları için) hayvanların başına, “Allah’ın kânun ve yasaları” demek
olan sünnetullahın bir sonucu olarak, o da, insanın ısrarla yaptığı yanlışların
netîcesi olarak gelir.
Allah’ı hesâba katmayanlar, Allah’ın cezâsını
da hesâba katmamaktadırlar. Sonra da “bu başımıza nereden/neden geldi” derler.
“Allah’ı hesâba katmadığınız için” geldi.
Allah
insana cezâyı suçun kendi türünden şeyle verir. Meselâ âhiret-merkezli yaşamayanlar, “Dünyâ ile
cezâ”landırılırlar. Allah, İslâm’ı
istemeyenleri İslâm’sız bırakarak cezâlandırır. Dîni, hayattan uzaklaştırıp
vicdâna hapsedenler, “bir cezâ olarak” mutlakâ vicdansızlaşırlar ve sapıtırlar.
Doğu’da ve İslâm ülkelerinde savaştan
kaynaklanan “zulüm nedeniyle” babasız kalan çocukların “bir cezâ olarak”
karşılığı; batı’daki, “evlilik-dışı” doğumdan dolayı yâni “ahlâksızlık
nedeniyle” babasız olan çocuklardır.
Bâzı günahların cezâsı daha Dünyâ’da iken
ödenmeye başlanır. Meselâ fâizle para alanlar, fâiz ödemekle cezâlandırılırlar.
Demek ki günah aynı-zamanda bir cezâdır.
Modernite bir “cezâ”dır. Modernizm, “tevhidî” terk-etmenin bir cezâsıdır. Modernizm, işlerini savsaklayan müslümanlara
Allah’ın bir cezâsıdır. Modern yaşam-şeklinin bir sonucu olarak ortaya çıkma
ihtimâli olan 3. Dünyâ Savaşı, “Allah’ın bir cezâsı” olarak ortaya çıkacaktır.
Çünkü âlemlerin rabbi olan Allah’ın dînine göre yaşamamanın cezâsı ve bedeli,
“kendilerini ilah etmiş olanlar”ın, arzularına, hırslarına ve çıkarlarına göre
aldıkları kararlara göre yaşamak olur. Bu yaşam elbette maddî yada mânevî
anlamda zor bir yaşam olacaktır.
Demek ki Allah’ın bize verdiği cezâlar, bizim
kendi yaptıklarımızın bir sonucu olarak “sünnetullahın işlemesiyle” başımıza
geliyor. Allah bir-çoğunu affediyor ve bu nedenle çoğu cezâ bizi bulmuyor ama
sünnetullahın ve imtihanın bir gereği olarak ısrarla yaptığımız yanlışların
kötü sonuçları mutlakâ gelip bizi buluyor.
Allahtan
kötülük gelemeyeceğine göre kötülük nerden çıkıyor ve nasıl oluyor?. Allah
iyidir, bu yüzden yarattıkları da iyidir. Fakat sünnetullahın ve imtihanın bir
gereği olarak yarattıkları içinde açığa çıması zorunlu olmayan ama potansiyel
olarak kötülüğe yol açabilecek şeyler vardır. Meselâ normâlde bıçak bir şeyleri
kesmemiz ve farklı şeylerde bize kolaylık sağlamak için vardır ama araya nefs
girdiğinde o bıçak zararlı bir âlet olur. Lâkin bu, Allah’ın bıçağı kötü ve
cezâ olarak yarattığı anlamına gelmez. Çünkü normâlde bıçak, ancak bir dikkatsizlik durumunda bize küçük
zararlar verebilir ki bunu bir cezâ olarak görmeye gerek yoktur. Demek ki kötülük
ve cezâ potansiyel olarak vardır, gerçek olarak değil. Bir yerlerde depo
edilmiş ve insanın üstüne atılmayı bekleyen bir musîbet, kötülük ve cezâ yoktur.
İnsanların zarar verecek bir potansiyeli ortaya çıkarmak için çabalaması
cezayla sonuçlanıyor yada yarar verecek bir potansiyeli açığa çıkarması ödül
oluyor. Çünkü Allah’tan bir kötülük ve cezâ gelmez. Başımıza gelen kötülükler
ve cezâlar, sünnetullahın bir sonucu olarak ısrarla kendi ellerimizle
işlediklerimizin bir sonucu olarak ortaya çıkar. Yoksa Allah’ın insanlara
zulmetme ihtimâli bile yoktur:
“Bu, kendi ellerinizle
işlediklerinizin karşılığıdır; değilse Allah’ın kullarına haksızlık yapma
ihtimâli bulunmamaktadır” (Enfâl
51). Allah sâdece ödüllendirir,
cezâ insanın kendi-kendisine yaptığıdır. Zâten âhirette de, Dünyâ’da yaptığı
iyiliklerin ve kötülüklerin sonuçlarıyla karşılaşacaktır.
“Bu,
ellerinizin önden sunduklarıdır. Allah, gerçekten kullara zulmedici değildir” (Âl-i İmran 82).
“(Ey insan)!;
bu, senin ellerinin önden takdim ettikleridir. Şüphesiz Allah, kullar için
zulmedici değildir” (Hac
10).
Bilinçli insanlar, başlarına gelen kötülüğü
Allah’a değil de nefislerine isnât ederler:
“Ben nefsimi
temize çıkaramam. Çünkü gerçekten nefis, -Rabbimin kendisini esirgediği
dışında- var gücüyle kötülüğü emredendir. Şüphesiz, benim Rabbim,
bağışlayandır, esirgeyendir” (Yûsuf 53).
İnsanın
başına gelen tüm kötülükler, zorluklar, musîbetler ve cezâlar, hem Dünyâ’da hem
de âhirette insanın kendi yaptıkları yüzünden başına gelir-gelecektir:
“Size isâbet
eden her musîbet, (ancak) ellerinizin kazandığı dolayısıyladır. (Allah,) Çoğunu
da affeder” (Şûrâ 30).
İyiliğin olduğu gibi kötülüğün de Allah’tan
zannedilmesi, Allah’ın, ısrarla yapılan yanlışların ve kötülüklerin
sonuçlarının açığa çıkmasına, bir noktadan sonra izin vermesinden dolayıdır.
Kötülüğün sonuçlarının açığa çıkması için ona Allah’ın izin vermesi gerekir.
Allah bu yanlış ve kötülüklere hemen izin vermez ve çoğunu da affeder ve açığa
çıkmasına izin vermez ama imtihan nedeniyle ısrarla yapılan yanlışların ve
kötülüklerin sonucunun açığa çıkması bir yerden sonra kaçınılmaz olur:
“…Onlara bir
iyilik dokunsa: ‘Bu, Allah’tandır’ derler; onlara bir kötülük dokunsa: ‘Bu
sendendir’ derler. De ki: ‘Tümü Allah’tandır’. Fakat, ne oluyor ki bu
topluluğa, hiç-bir sözü anlamaya çalışmıyorlar?. (Nîsâ 78).
Fakat sonraki âyette işin kesin ve net
doğrusunu tekrarlar:
“Sana
iyilikten her ne gelirse Allah’tandır, kötülükten de sana ne gelirse o da
kendindendir. Biz seni insanlara bir elçi olarak gönderdik; şâhid olarak Allah
yeter” (Nîsâ 79).
Allah,
-rahmeti nedeniyle- çoğu zaman kötülüklerin açığa çıkmasını çoğu zaman
engeller. Fakat Allah’ın sürekli olarak
kötülüğü engellemek için müdâhalede bulunması insanın özgür irâdesini zedeler
ve imtihanın da bir anlamı kalmaz. O zaman da “Allah hiç-bir şeyi yaratmasaydı
daha iyi olurdu” düşüncesi açığa çıkar. Şu da var ki, Allah bizim -hâşâ-
uşağımız değildir ki sürekli olarak yanlışlarımızı düzeltmek zorunda olsun.
Tevbe ise, insanın yaptığı yanlışların
sonucunda, kötülüğün, musîbetin yada cezânın başına gelmesinin sonunda af
dilemesi içindir. Fakat bunun da bir şartı vardır ki bu şart, tevbenin
geciktirilmemesidir:
“Allah’ın
(kabûlünü) üzerine aldığı tevbe, ancak cehâlet nedeniyle kötülük yapanların,
sonra hemencecik tevbe edenlerin(kidir). İşte Allah, böylelerinin tevbelerini
kabûl eder. Allah, bilendir, hüküm ve hikmet sâhibidir. Tevbe; ne, kötülükleri
yapıp-edip de onlardan birine ölüm çatınca: ‘Ben şimdi gerçekten tevbe ettim’
diyenler, ne de kâfir olarak ölenler için değil. Böyleleri için acı bir azap
hazırlamışızdır” (Nîsâ
17-18).
Şu da var ki, insanın kendi elleri nedeniyle
ortaya çıkan kötü sonuçlar da imtihanın konusudur ve Allah insanı, verdiği
iyiliklerle imtihan ettiği gibi, insanın kendi yaptıkları yüzünden ortaya çıkan
kötülüklerle de imtihan eder:
“Her nefis
ölümü tadacaktır. Sizi bir imtihan olarak hayır ile de şer ile de deniyoruz.
Ancak bize döndürüleceksiniz” (Enbiyâ 35).
Unutmamak gerekir ki Allah Rahmân ver
Rahîmdir. Bu yüzden umut kesmek yanlıştır ve tevbe edip durumunu düzeltenler
Allah’ın affına uğrayacaklardır:
“(Benden
onlara) de ki: ‘Ey kendi aleyhlerinde olmak üzere ölçüyü aşan kullarım.
Allah’ın rahmetinden umut kesmeyin. Şüphesiz Allah, bütün günahları bağışlar.
Çünkü O, bağışlayandır, esirgeyendir’. Azab size gelip çatmadan evvel,
Rabbinize yönelip-dönün ve O’na teslim olun. Sonra size yardım edilmez” (Zümer 53-54).
En
doğrusunu sâdece Allah bilir.
Hârûn Görmüş
Temmuz
2024
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder