“Allah, dinden Nûh’a tavsiye ettiği, sana
vahyettiğimiz, İbrâhim’e, Mûsa’ya ve Îsâ’ya tavsiye ettiğimiz, ‘Allah’ın dînini
hayâta egemen kılın ve bu konuda görüş ayrılığına düşmeyin’ direktifini sizin
için bir hayat-düsturu olarak ön-gördü. Fakat kendilerini çağırdığın bu düstur,
Allah’a ortak koşanlara ağır geldi. Allah dilediğini kendisine seçer ve
kendisine yöneleni de doğru yola iletir” (Şûrâ 13).
Mü’minler;
kâlplerinde “kerîm hedefler”e yönelik ajandaları olan kişilerdir. Fakat bütün
hedefler, “Allah’ı râzı etme hedefi”ne göre “tâli hedefler”dir:
“Allah, mü’min erkeklere ve mü’min kadınlara
içinde ebedî kalmak üzere, altından ırmaklar akan cennetler ve Adn
cennetlerinde güzel meskenler vâdetmiştir. Allah’tan olan hoşnutluk ve rızâ ise en büyüktür. İşte büyük
kurtuluş ve mutluluk budur”
(Tevbe 72).
Modern
müslümanlar İslâmî hedeflerini kaybetmişlerdir. Çünkü modern müslümanlar
İslâm’ın bir hedefinin olmadığını zannediyorlar. Zîrâ müslümanlar
post-modernite ile birlikte, İslâm’ın büyük hedeflerinden ve ideâllerinden
vazgeçerek, batı-merkezli, kişisel gelişim ve mutluluk (haz) odaklı bireysel
amaçları ve rahatlığı seçtiler. Artık müslümanlar da dâhil herkesin hedefi,,
konfor içinde mutlu-huzurlu uzun bir hayat sürmektir. Lâkin bu hedef “büyük bir
hedef” değildir.
İnsanın
ne olduğu, hedefinden belli olur. İnsanın hedefi ne ise, dîni de odur. Lüks ve
sefahat içinde yaşayanlar, tatmine ulaştıkları ve artık bir ideâlleri ve
hedefleri kalmadığı için, “yüce hedefler” uğruna yaşamaktan vazgeçtiler. Çünkü
büyük amaçları/hedefleri olmayanlar, mecbûren hazların peşine düşmeye ve
hazları düşlemeye başlarlar. Günümüzde olduğu gibi, yüce hedeflerden yoksun ve
kopuk olan insanlık, haramlarla teselli bulmaktadır.
İnsan,
büyük hedefler için yaratılmış bir varlıktır. Varlığın kendisi bu büyük hedefe
uygun olarak yaratılmıştır. Bu büyük hedef “tevhid”tir. Tevhid, “Allah’ın
sözünün ve yasalarının, tüm kâinatta olduğu gibi Dünyâ’da ve insanlar arasında
da hâkim olması”dır. Kâinât
muhteşem düzeni ve nizâmıyla kusursuz bir şekilde deverân eder. Allah bu
düzenin ve nizâmın, insanlar arasında; sosyâl, kültürel, âilevî, ekonomik,
hukûkî, kânûnî, askerî, siyâsi vs. tüm alanlarda da hâkim olmasını ister. Bunun
için de vahiyler indirir ve peygamberler gönderir. Böylece insanın en büyük
hedefi, “göklerde tek ilah olduğu gibi yeryüzünde de tek ilah olarak” tevhidi
sağlamak olmuştur.
Allah
“amaç”ı ve “hedef”i de yaratandır. “Bir amaç ve hedef ortaya Koyan”dır. Bu
nedenle “Allah’ın amacı-hedefi” olmaz. Amaç
ve hedef bizim amacımız ve hedefimizdir ki bu hedef en büyük hedeftir. Bu
hedeften şaşmak ve kopmak hedefi küçültmek anlamına gelir.
İslâm,
uzak-doğu dinleri gibi salt soyut “düşünce dîni” değildir. Aksine İslâm,
“somut”a dönük büyük hedefi ve hedefleri olan bir din’dir ki bu hedefe, ilk
önce iç-âlemlerin inşâsı ve hâkimiyeti, sonra da dış-âlemin inşâsı ve
hâkimiyeti ile ulaşılabilir. Çünkü tevhid ancak böyle sağlanabilir. İslâm
sâdece mânâya değil, maddeye de hâkim olmayı hedefleyen bir din’dir. Zâten
böyle bir hedefi olan tek din İslâm’dır. Zîra bu hedefe sâdece hak din tâlip
olabilir ki Allah katındaki tek hak dînin İslâm olması bu nedenledir. Zîrâ
ikisine birden hâkim olmadığında, ikisi birden yozlaşır. Müslümanların hedeflerinin
küçük olmasının nedeni, İslâm’ı kâlplere hapsederek hedef küçültmüş olmalarıdır.
Oysa İslâm’ın tüm emir ve yasakları büyük hedefler içeriri. Meselâ İslâm’da zekâtın
hedefi, “zekât alacak” ve “zekât verecek” bir kimsenin kalmamasıdır.
İnsanın düşüncesi, amaçladığı hedef ile
şekillenir. Hedefi olmayanın ise, zâten düşüncesi de yoktur. İslâm’ı hayâta
hâkim kılma amacı ve hedefi olmadığında, Dünyâ bir oyun ve oyalanma alanı olur.
Artık kim daha çok tüketirse en çok o haz içinde yaşar.
Modernizm,
bilerek bir güvensizlik ortamı oluşturur. Böylece insanlar kendilerini güvensiz
hissettiklerinden dolayı bencilleşirler ve bencil hedefler peşinde koşmaya
başlarlar. Böyle insanların olduğu bir dünyâda
meselâ mutluluk “büyük hedef” olur. Fakat mutluluk bir amaç-hedef değil, bir
sonuçtur. Amaç ve hedef, Allah’ın rızâsını kazanmaktır. Allah’ın rızâsını
kazananlar mutlu olurlar.
Allah
Kur’ân’da; “namazlarınızı titizlikle yerine getirin”, “yalvara-yalvara duâ
edin”, “ana-babanıza ‘öf’ bile demeyin” vs. gibi emirler verir. Peki bu
emirleri %100 olarak değil de, %90 olarak yerine getirdiğimizde, yaptıklarımız
kabûl edilmez ve boşa mı gider?. Şöyle ki; teori, -bâzı sınırlı zamanlar hâriç-
hiç-bir zaman %100 pratiğe dökülemez. Kur’ân’ın gösterdiği “ulaşılabilir olan”
bir “hedef” vardır. Fakat o hedefe bir-anda ulaşılamadığı gibi, çokları ulaşamaz
da. O-hâlde İslâm; o hedefe ulaşma yolunda tüm güçle samîmi bir şekilde gayret sarf edip-etmemeye bakar.
Fakat bir de “tevhid” vardır ki, ya %100 olur, yada %0. Tevhid yâni
“şirksizlik”, yarım-yamalak olacak şey değildir. Tevhid %100 olmadığında
Allah’ın yardımının ulaşması söz-konusu bile olmadığı gibi, azâbı her yönden
kuşatır bizi.
Cennet büyük bir hedeftir ve yarış
sâdece onun için olur. Ona, büyük “tevhid hedefi” için çalışanlar ulaştırılır. Âhiret
bilinci ve “cennet hedefi” ile yaşamayanlar, sürekli olarak modern hayâtın üst
seviyesi için hayâl kurarlar. Bu aslında şeytan, nefs ve tâğutun dürtmesinin
bir sonucudur. Fakat insan madde ile aslâ mutmain olmaz. Zîrâ insan salt
maddeden ibâret değildir. Madde “kesin tatmin edici” olmadığı için bu
tatminsizlik ve eksiklik yine sürekli olarak madde ile desteklenmek ve
tamponlanmak zorunda bırakır insanı. Böylece hayat “tatminsizliği
tamponlamak”la ziyân olur gider. Çünkü kâlpler ancak Allah’ın zikri-Kur’ân ile
tatmin olur.
İslâmî hedefler küçülürken dünyevî
hedefler büyümüştür. Zâten dünyevî hedefler büyüdüğü için İslâmî hedefler küçülmüştür.
90 öncesi ile 90 sonrası, sanki M.Ö. ile M.S. gibi farklılaştı. 90
öncesi insanlar “küçük dünyevî hedefler” ile mutlu olabilirlerken, 90
sonrasında yaşayan insanlar, “sonsuz dünyevî hedefler” edindiler ve bu
hedeflere ulaşamadıkları ve ulaşamayacakları için buhrandan-buhrâna, girmekte,
bunalımdan-bunalıma sürüklenmektedirler.
Din,
insanların sâdece rûhu için değildir. İnsanın sâdece rûhunu değil, bedenini de
kurtarmayı hedefler. Böylece hem ruhlar hem de bedenler kölelikten
kurtulacaktır. Bunun için de ilk-önce iç-âlemlerin inşâsı ve nurlandırılması, sonra da dış-âlemin inşası
ve nurlandırılması şarttır. Böylece iç ve dış-âlemin ikisine de hâkim
olunacaktır. Bu hâkimiyet sosyâl,
kültürel, âilevî, ekonomik, hukûkî, kânûnî, askerî, siyâsi vs. tüm alanlarda da
hâkim olunca ve Allah’ın sözüne göre olduğunda göklerde de yerde de ilah
Allah olacak ve tevhid gerçekleşmiş olacaktır. Tevhid gerçekleşince de adâletsizlik,
eşitsizlik, vicdansızlık, merhâmetsizlik, haksızlık, ahlâksızlık, küfür, şirk,
nifak, fitne, fesad ve zulüm bitecek ve insanca ve İslâmca bir hayat ortaya konacaktır.
İşte bu “büyük hedef” ve “ideâl”dir. Mü’minler işte bu büyük hedef merkezinde
düşünmeli, konuşmalı, yazmalı ve hareket etmelidirler. Bizim büyük hedefimiz
budur. Mü’minler bu büyük hedefe ulaşmaya ve hedefi gerçekleştirmeye
çalışmalıdırlar. İmtihan ve hesap, işte bunun için çalışıp-çalışılmadığı ile
ilgili olacaktır.
Tabi bunun için sağlam bir îmâna ve güvene sâhip, dirâyetli,
ehliyetli, liyâkatli, kararlı, azimli, fedâkâr, gayretli bir toplum, bir ülke
ve devlet, İslâmî bir tolum, kardeşlik ve paylaşma şarttır. Zâten cihadın her
türlüsü de ancak böyle bir toplum ve devlet olduğunda hakkıyla ortaya
konulabilecektir. Birilerinin zannettiğinin aksine, İslâm’ın devlet talebi
vardır ve Allah mü’minleri böyle bir devlet kurmaları için hem teşvik eder hem
de yardım vaâdi verir:
“Allah, içinizden îman edenlere ve sâlih
amellerde bulunanlara vâdetmiştir: Hiç-şüphesiz onlardan öncekileri nasıl ‘güç
ve iktidâr sâhibi’ kıldıysa, onları da yeryüzünde ‘güç ve iktidâr sâhibi’
kılacak, kendileri için seçip beğendiği dinlerini kendilerine yerleşik kılıp
sağlamlaştıracak ve onları korkularından sonra güvenliğe çevirecektir. Onlar,
yalnızca bana ibâdet ederler ve bana hiç-bir şeyi ortak koşmazlar. Kim bundan sonra
inkâr ederse, işte onlar fâsıktır” (Nûr 55).
“Bir
vakit Mûsa halkına: Ey halkım! demişti, Allah’ın size bahşettiği nîmetleri
hatırlayın ki O, aranızdan peygamberler çıkarmış, sizi Melikler kılmış
(kendi-kendinizin efendisi yapmış) ve Dünyâ’da başka hiç kimseye göstermediği
lütfunu size göstermişti” (Mâide
20).
“Onlar
o mü’minlerdir ki, eğer kendilerine yer-yüzünde bir iktidar mevkî verirsek
namazı dosdoğru kılarlar, zekâtı verirler; iyiliği emrederler, kötülükten
vazgeçirmeye çalışırlar” (Hacc
41).
“Biz
ise, yeryüzünde güçten düşürülenlere lütufta bulunmak, onları önderler
yapmak ve mîrasçılar kılmak istiyoruz”
(Kasas 5).
“Andolsun,
biz Zikir’den sonra Zebur’da da: Şüphesiz Arz’a sâlih kullarım vâris olacaktır
diye yazdık”
(Enbiyâ 105).
“Uğrumuzda cihad edenleri, kesinlikle bize
ulaştıran yollara erdiririz. Hiç kuşkusuz Allah iyi işler yapanlarla
berâberdir” (Ankebût 69).
“Resûlünü, hidâyet ve hak
dinle gönderdi ki o hak dîni, bütün dinlere üstün kılsın. Şâhid olarak Allah
yeter” (Fetih
28).
Allah
mü’minlere şöyle bir hedef ve müjde verir:
“Ey iman edenler!. Sizi acı bir azaptan
kurtaracak ticâreti size göstereyim mi?. Allah’a ve Resûlüne îman eder,
mallarınızla ve canlarınızla Allah yolunda savaşırsınız. Eğer bilirseniz bu
sizin için daha hayırlıdır. İşte bu takdirde O, sizin günahlarınızı bağışlar,
sizi zemîninden ırmaklar akan cennetlere, Adn cennetlerindeki güzel meskenlere
koyar. İşte en büyük kurtuluş budur. Seveceğiniz başka bir şey daha var:
Allah’tan yardım/zafer ve yakın bir fetih. Mü’minleri bununla müjdele!” (Saff
10-13).
İslâm’ın, Kur’ân’ı hayâtın alanında merkeze alma hedefi
vardır. Böyle bir hedef olmadan yapılan Kur’ân araştırmaları ve incelemeleri
hedefi küçültür ve okuyanların gözünde Kur’ân nesneleşir.
Küçük
hedefler içindeyken büyük hedefler doğrultusunda yaşayamazsınız. Bu nedenle
hedeflerinizi büyütmeniz gerekir. Büyük hedefi sağlayacak olan tek şey ise
İslâm’dır. Çünkü İslâm dünyevî küçük hedeflerle yetinmez ve dünyevî ve uhrevî
büyük hedeflere yöneltir. Bunu sâdece İslâm yapabilir. Diğer batıl din ve
inanışlar ise ya sâdece dünyevî yada sâdece uhrevî hedefler ortaya koyabilir.
İster
dünyevî isterse uhrevî olsun, hedefi büyük tutmak çok önemlidir. Çünkü insan
hedefi kadar çabalar ve ona ulaşabileceği kadar motive olur. İnsanın herhangi
bir konuda ulaşabileceği zirve, ilk-başta koyduğu hedef kadardır. Tabi bu hedef
uçuk-kaçık ve abartılı olmamalıdır ama “en iyisi” olmasa da “kötüsü” de
olmamalı ve “iyisi” olmalıdır. Hedefi küçük tuttuğunuzda ve o hedefe
ulaştığınızda hattâ o hedeften biraz daha ileriye gittiğinizde bile büyük
hedefe varmadığınız için hedeflediğiniz şey “en iyisi” olmaz. Meselâ bağlama
çalmaya özendiniz ve bir bağlama alıp çalmaya başladınız. Fakat hedefi küçük
tuttunuz ve “şöyle bir tıngırdatsam yeter” dediniz. Bu hedefe ulaşırsınız ve
hattâ o hedefi geçebilirsiniz de, ama hedefi büyük tutmadığınız için hedefinize
vardığınızda ve hedefi biraz geçtiğinizde bile aslında bağlamayı çok da iyi
çalmıyor olursunuz. Üstelik hedefi küçük tuttuğunuz için de artık çalışma
şevkiniz de kırılmıştır. Motivasyonunuz bitmiştir çünkü. Hedef ne kadar büyük
ise, motivasyon da o kadar büyük olur. Bu yüzden tüm hedefi büyük tutmalı ve o
büyük hedefe ulaşabildiğiniz kadar ulaşmaya çalışmalısınız. Allah’tan büyük
istemekten de korkmayın. Çünkü En Büyük Olan’dan “büyük şeyler” istenir.
Yüce
hedefler üzere olmak önemlidir. Çünkü yüce bir hedef-amaç üzere olmayanlar, ya
hazzın kuşatması, yada ölümü düşünmenin buhrânı içinde yaşamak zorunda
kalırlar.
Şeytan
“boş adam”ı hedef alır. Çünkü “hedef”i olmayanlar şeytanın hedefi olurlar.
Basit
insanların ana-hedefleri, mü’minlerin vazgeçtiği dünyevî hedeflerdir.
Hayâtınıza
anlam katan bir şey yoksa, bir hedef, ideâl ve amacınız yoksa; siz bir
hayvansınız. Hattâ hayvandan da aşağı..
Bir
müslümanın, Dünyâ’nın altını üstüne getirmek isteği, hedefi ve görevi,
“Dünyâ’yı sükûnete kavuşturmak” içindir.
Küresel
lâik-seküler-kapitâlist-liberâl-demokratik şirk ve zulüm sistemlerine karşı,
içlerinde bir öfke ve isyân besleyip büyütmeyen ve hakkın ve adâletin yegâne
şartı olan bir İslâm Devleti-Medeniyeti hayâli ve tevhid hedefi olmayanlar, ya
câhildir, yada…
Mü’minler,
hedefleri küçültmekten vazgeçerek ve kurtularak, büyük hedeflerin hayâlini
kuran ve ikâmesi için çalışanlardır.
En
doğrusunu sâdece Allah bilir.
Hârûn Görmüş
Mayıs
2024
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder