“Kör olanla (basîretle) gören bir değildir” (Fâtır
19).
Kur’ân’a
göre kör, “gönül-gözü kör olan”dır. Kur’ân’ın: “..sağırdırlar, kördürler,
konuşamazlar” dediği sınıfa körler ve özürlüler girmez. Bu nedenle Peygamberimiz,
bir kör yâni âmâ olan Abdullah İbn-i Mektum’u 8 kez Medîne’ye vâli atadı.
Abdullah İbn-i Mektum, kör olmasına rağmen, Peygamberimiz’in teşvikiyle
Kadisiye Savaşı’na katılmıştır. Peygamberimiz başka bir savaşta da bu kişiyi, “gördüğünü
göremeyen nice ‘gören’lerin yerine” kendi siyâsal makâmına vekil olarak
bırakmıştır. Kör olarak savaş-alanına gönderilen İbn-i Mektum bir yanda, sâdece
düz taban olduğu için, günümüzde askerden muaf tutulan kişiler bir yana. Bu “özürlüye
iki farklı bakış”tır.
Tirmizi
de, bir rivâyete göre doğuştan, bir rivâyete göre ise sonradan kördü, ama bunu
kimse bilmez, çünkü bu kişi ilmiyle ön-plâna çıkmıştır, zâten İslâm-aklı ve
ahlâkı bu kusurlara odaklanmaz.
İnsanlık-târihinde hiç-bir zaman, modernizmde
olduğu oranda; sisteme, ideolojilere, modern-bilime, teknolojiye vs.
körü-körüne, câhilce ve ahmakça bir bağlanma olmamıştır. Modernizme olan
bağlılık, târih-boyunca yaşanan en yoğun ve körü-körüne olan bağlılık-şeklidir.
Zâten modernizm de hayâtiyetini körlükten ve körü-körünelikten alır. Yürürlükteki
bâtıl, insanlar ona inanmaya ve uymaya devâm ettiği için geçerliliğini
sürdürür. Bâtıl, hayâtiyetini, ona körü-körüne inananlar olduğu müddetçe
sürdürebilir.
İnandığınız şeyin ne olduğunu bilmiyorsanız,
o inanç körü-körüne olan bir inanç ve bağlılıktır. Bir şeye olan körü-körüne ve
aşırı bağlılık, o yapının günahlarını-kötülüklerini görmeyi blôke eder, bu
blôkasyon kişiyi o şeye daha çok bağlar. Lâkin sünnetullah ve imtihan
gereğince, bir şeye, kişiye, düşünceye, hizbe vs. “körü-körüne taraftar olmak”,
bir zaman sonra o şeye, kişiye, düşünceye ve hizbe “körü-körüne düşman olmak”la
sonuçlanır. Allah, hak yola bağlanıp da gereğini yerine getirmeyenleri başka
yollara sokarken, bâtıl yola körü-körüne bağlananları ise bir zaman sonra
bağlandıkları o şeye düşman eder. Cezâ böyle olur. Zîrâ cezâ kendi türünden
olur.
Bu neden böyledir?. Çünkü kör inat, insanı
olmadık te’villere götürür. Körü-körüne bağlılık, kişiyi, bağlı olduğunun
lehine aşırı yoruma zorlar. Aşırı yorum haddi aştığı için tersine inkılâp eder
ve tam-aksi bir te’vili ortaya çıkarır. Zâten kör ve körü-körünelik olunca
göz-ardı etmek kaçınılmaz olur.
Modern müslüman, “gözü açılmış” fakat
gönlü/kâlbi kararmış/körelmiş kişidir. Dîne gözü açıkken Dünyâ’ya kör olan
müslümanlar, iş değişince Dünyâ’ya gözleri açılmış ama bu sefer de dîne karşı
körleşmişlerdir. Dîni vahiy-merkezli değil de Dünyâ ve dünyevilik-merkezli
yorumlamalarının nedeni budur. Dünyâ’ya ve dünyevî olana meftûn, râm ve hayrân
olmuş çağımız müslümanı, doğrulardan rahatsız oluyor. Öyle ki, körü-körüne
aşırı bağlı olduğu yapıyı eleştirmek için “doğru” bir söz söylenince bile
rahatsız oluyor ve yüzünün rengi atıyor.
İslâm’dan gayrı her şey körü-körüne olan
inancın konusudur. Fakat kör olana körü-körüne bağlı olanlar, bağlı oldukları
şeyi aydınlık ve kendilerini de aydın zannederler. Onları; “bakın bu yol sûnî
aydınlatıcılarca geçici olarak aydınlatılmış bir yoldur, gerçek aydınlık
İslâm’dadır” deseniz sizi câhil ve yobaz görürler. Bunlara ne delil, ne ispât
ne de akıl-mantık etki etmez. Çünkü inanmayacak olana delil yetmez; körü-körüne
inanacak olana da hurâfe yetmez. Bâtılın bâtıl
olduğunun net olarak görülmesini engelleyen şey, insanların ona körü-körüne körce
inanmasıdır. Böyleleri Dünyâ’da “kör” olarak yaşayacakları gibi âhirette de kör
olarak haşredileceklerdir:
“Kim bunda (Dünyâ’da) kör ise, o, âhirette de
kördür ve yol bakımından daha şaşkın bir sapıktır”
(İsrâ 72).
“Âhirete inanmayanlara gelince; biz onlara
kendi yaptıklarını süslemişiz, böylece onlar, körlük içinde şaşkınca
dolaşırlar” (Neml 4).
“Kim de benim zikrimden yüz çevirirse, artık
onun için sıkıntılı bir geçim vardır ve biz onu kıyâmet günü kör olarak haşredeceğiz.
O da (şöyle) demiş olur: Ben görmekte olan biriyken, beni niye kör olarak
haşrettin Rabbim?. (Allah da) der ki: İşte böyle, sana âyetlerimiz gelmişti,
fakat sen onları unuttun, bugün de sen işte böyle unutulmaktasın” (Tâ-hâ
124-126)
“Hayır!; onların âhiret konusundaki bilgileri
ard-arda toplanıp pekiştirildi, hayır, onlar bundan bir kuşku içindedirler; hayır,
onlar bundan yana kördürler” (Neml 66).
Aşırı bağlılıklardan kaynaklanan körlükleri,
yaşanacak “aşırı acılar ve musîbetler”
açabilir ancak: “O pek acı azâbı görünceye kadar ona inanmazlar” (Şuârâ 201).
Dînî olana, hiç sorgulamadan-araştırmadan,
yâni körü-körüne körce bağlanmak nasıl dogma ise;
lâik-seküler-demokratik-liberâl-kemalist-kapitâlist-konformist sistemlere de
hiç sorgulamadan körü-körüne bağlanmak dogmadır. Bu-bağlamda lâik, seküler,
demokrasi körü-körüne bağlanılmış olan modern dogmalardır. Demokrasi;
“körler”in ve “sağırlar”ın birbirini ağırlamasıdır.
Milliyetçilik de öyle; Allah katında diller,
renkler, ırklar vs. arasında fark görülmezken ve bunlara “âyet” denirken,
herkes kendi ırkını ve milliyetini öne çıkarmakta ve övmektedir. Çünkü merkeze
din yoktur ve ırk vardır. Dînî değerler yitirildiğinde, kör bir milliyetçilik
başlar. Oysa din yüzeysel bir şey değildir, din üstün-körü geçiştirilecek bir
şey değildir. Yüzeysel olan, dînin dışındaki şeylerdir. Zîrâ din dışındaki
her-şey “dünyâlık”tır ve dünyâlık olanlar geçicidir.
İnsanı
en çok ve çabuk körleştiren şey 2S, 2Ş VE 1C diye formüle edilen,
servet-siyâset, şehvet-şöhret ve cehâlettir. Bunlar insanın aklını, zihnini,
kâlbini ve gözünü kör eder de olmayacak şeyler yaptırır. Meselâ makam ve mevkiye
erişerek bir koltuk kapmış olanları o koltuktan ayırmak çok zor olur ve onlar
da o koltuktan ayrılmak istemezler. Körü-körüne bağlı olunan şeyler böyledir
çünkü. Çok fenâ alıştırır kişiyi. Öyle ki, babaları dâhil hiç kimseyi tanımazlar.
Gece saat 3’de, pineâl bezinden salgılanan melatonin hormonunu pik yapar
ve en yüksek seviyeye ulaşır. Bu hormon salgılandığı için gözlerimizi ister-istemez
kaparız. Körlerde de bu bezden aynı salgı salgılanır. Yâni körlerin de uykusu
gelir. Gözlerimizi kapattığımız için uyku gelmez, uykumuz geldiği için
gözlerimiz kapanır. Zâten bâzen ne kadar istesek ve gözlerimizi kapalı tutsak
da uyuyamayız.
Bir
insanın yürek-gözü kör olmuşsa o kişiye karanlığı “aydınlık” diye
yutturabilirsiniz.
Gözlerin
kamaşmasıyla oluşan körlük “aydınlık” ve “aydınlanmak” değildir.
Aşkın gözü kördür çünkü aşk şehvetin bir sonucu olarak gözleri kör eder.
“Var”ı
saymaya kalkarsanız “yok”a sıra gelmez, bu nedenle işe “yoktan” başlamak
nankörlüktür.
Körlüğün sonu nankörlüktür. Nankör; ahlâkî kâfirdir. Nan=ekmek;
kör=görmeyen yâni “ekmeği görmeyen” demektir. Yediğine-içtiğine ve kendisine
yapılan iyiliğe ve yardıma körlük edenler nankörlerdir. En büyük nankörlük ise
Allah’ın nîmetlerine karşı yapılan nankörlüktür:
“Gerçek şu
ki, Biz insana tarafımızdan bir rahmet tattırdığımız zaman, ona sevinir. Eğer
onlara kendi ellerinin takdim ettikleri dolayısıyla bir kötülük isâbet ederse,
bu durumda insan bir nankör kesiliverir” (Şûrâ 48).
Peygamberimiz;
“Dünyâda kör olmaktan değil, âhiret de kör kalkmaktan korkun” der. Zîrâ
Dünyâ’daki baş körlüğü ölünce biter, ama âhirette kör kalkmanın sonu ebedî
perişanlık ve pişmanlıktır.
En
doğrusunu sâdece Allah bilir.
Hârûn Görmüş
Mayıs
2024
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder