“Onlara
âyetlerimiz apaçık belgeler olarak okunduğunda, bizimle karşılaşmayı
ummayanlar, derler ki: ‘Bundan başka bir Kur’ân getir veyâ onu değiştir’. De
ki: Benim onu kendi nefsimin bir öngörmesi olarak değiştirmem benim için olacak
şey değildir. Ben, yalnızca bana vahyolunana uyarım. Eğer Rabbime isyân
edersem, gerçekten ben, büyük günün azâbından korkarım”
(Yûnus 15).
Bir şeyi seyreltmek, onun özünden ve “sek”liğinden
tâviz vermekle olur. Tâviz: “Uzlaşmaya varabilmek için hak, istek veyâ
savlarının bir bölümünden, karşı taraf yararına vazgeçme, ivaz, ödün”
anlamındadır.
İslâm “sek olan”dır. Saftır ve özdür. Bu
nedenle “İslâm’ı saflaştırmak ve özüne döndürmek” sözü yanlıştır. Çünkü İslâm
zâten saftır, özdür, “sek”tir. Müslümanların dînî düşüncelerini ve amel ve
eylemlerini özüne döndürmekten ve saflaştırmaktan bahsedebilirsiniz ama
İslâm’ın seyreltilmesi söz-konusu değildir. Hattâ Peygamberimiz -kanımca- vahyi
biraz yorum katarak iletmeyi düşünmüş olmalı ki, Allah o’nu hemen uyarmış ve tehdit
de ederek şöyle demiştir:
“Onlar
neredeyse, sana vahyettiğimizden başkasını bize karşı düzüp uydurman için seni
fitneye düşüreceklerdi; o zaman seni dost edineceklerdi. Eğer biz seni
sağlamlaştırmasaydık, andolsun, onlara az bir şey (de olsa) eğilim
gösterecektin. Bu durumda, biz sana, hayâtın da kat-kat, ölümün de kat-kat
(acısını) tattırırdık; sonra bize karşı bir yardımcı bulamazdın” (İsrâ 73-75).
“Öyleyse
yalanlayanlara itaat etme. Onlar istediler ki, sen onlara yumuşak davranasın
edesin de onlar da sana yumuşak davransınlar” (Kalem 9).
İslâm’ın
özü olan vahiy seyreltilemez, çünkü o sektir, sek kalacaktır. Sulandırılması
söz-konusu değildir. Çünkü Kur’ân değiştirilemez ve değiştirilmesi teklif
edilemez, hattâ böyle bir şey düşünülemez bile. Allah Kur’ân’ı korumuştur ve
kıyâmete ve son saate kadar Kur’ân hep aynı kalacaktır, sözleri ve âyetleri
sapasağlam olduğu için hiç değişmeyecektir.
Fakat
Kur’ân ve İslâm’ın, (zinhar özünden ve ilkelerinden ödün verilmeyecek ve aslâ
özü ve ilkeleri seyreltilmeyecek şekilde) hayâta uygulama noktasında hafif bir
esneme payı vardır. Bu esneme, “mâ’ruf örfe ve hayâtın değişik ve farklı
yönlerine uygun olsun diye”dir. Hayâtın değişik yönleri, coğrafya, iklim, dil,
üretim-tüketim şekilleri noktasındadır. Meselâ haram olmamak ve helâl-temiz
olmak koşuluyla insanla alışkın olduğu şeyleri yiyebilir, sarhoşluk vermeyen
şeyleri içebilir. İnsanlar İslâm’ın temel ilkelerini ve evrensel mesajını kendi
bildikleri şeyler ile idrâk edip açıklayabilirler. Yine, farklı zorunluluk
durumları, temel ilkelere aykırı olmayacak ve geçici yâni İslâm’a uygun hâle
getirene kadar farklı düşünme, söylem, davranış, beslenme, giyinme vs. için
esneme payı vardır. Fakat bunlar İslâm’ı seyreltmek demek değildir.
Sünnet
de, “vahyi, vahiy-merkezli olarak hayâta uyarlamak, adapte etmek ve alıştırmak”
demektir. Sünnet, meselâ, trafodaki yüksek enerjiyi her sokağa ve mahalleye
gerektiği oranda düşürerek ve azaltarak göndermek ve her eve elektrik sağlamak
gibidir.
İş
uygulama noktasına gelince tam olarak kitaptaki gibi olmaz. Çünkü kitaptaki
ideâl olandır. Zâten Sünnet de, en ideâl uygulama ve en güzel örnekliktir:
(Ahzâb 21). Kur’ân masa-başında okunan ve uygulanan bir Kitap değildir.
Masa-başında okunur ama uygulama hayâtın tam ortasında olur. Üstelik tam olarak
masa-başında belirlendiği gibi olmaz da özüne aykırı olmayacak şekilde zemine
uygun hâle gelir. Bu ister-istemez böyle olur ki Allah da buna bir şey demez.
Zâten peygamberlerin gönderilmesinin nedeni de budur. Peygamberler, “vahyi
ete-kemiğe büründürüp hayatta yaşanabilir kılmanın örneği olsunlar” diye
seçilip gönderilmişlerdir. Fakat merkezde hep Kur’ân vardır ve Kur’ân’’a bir
aykırılık durumu söz-konusu olduğunda Kur’ân’a göre düzeltmek esastır.
Uygulama
noktasında Allah bize Peygamberimizi “en güzle örneklik” olarak göstermiştir ki
bu örneklik “sek bir örneklik”tir. Sünnet, seyreltmenin de son noktasıdır, daha
fazla seyreltme yapılamaz. Bu yüzden hayatta amel-eylem aşamasında Sünnet’e
mugâyir bir seyreltme olmaz.
Çayı
demli içemeyenlere, kahveyi sâde içemediği için kahveyi sütlü-şekerli yapmak
tâviz değildir. Çay ve kahve içmek için bir kolaylaştırmadır.
Bu
İslâm’da da vardır, olabilir. Meselâ anlamını bildikten ve gereğini yaptıktan
sonra, bâzı harfleri söyleyemediği için Kur’ân’ı tam olarak telaffuz edememek
sorun değildir. Nasıl okuyabiliyorsa öyle okur.
İslâm’ın
seyreltilmesi, özünü, saflığını ve sekliğini bozacak, ilkelerine zarar verecek
şekilde olan seyreltmedir. Şeytana ve nefislerine söz geçiremeyenler sürekli
olarak peygamberlerden vahyin seyreltilmesini ve kabûl edebilecekleri şekle
sokmasını istemişlerdir. Tabi peygamber bunu zinhar kabûl etmedikleri için de
mücadele başlamıştır.
İslâm’ın
ve peygamberlerin karşısında hep, İslâm’ın seyreltilmesini isteyenler ve
bununla mücâdele edenler olmuştur. Fakat bu istek modernizm ile bambaşka ve çok
yoğun bir hâle gelmiştir. Zîrâ modernizm ile mekân çok değişmiş, insan zihin,
söylem ve eylem olarak çok değişmiştir. Modernizme meftûn, râm ve hayrân
olanlar -ki buna müslümanlar da dâhildir- çeşitli yollarla ve etkili
söylemlerle İslâm’ı seyreltmeye çalışmaktadırlar. Üstelik insanların çoğu da
şeytanın, nefsin ve tâğutların etkisi, kuşatması ve baskısı nedeniyle bunu
istediği için, özellikle sisteme göbeğinden bağlı olanlar tarafından vahye çok
yoğun bir saldırı vardır ve bu nedenle mücâdele çok çetindir.
Günümüzde
-sözde- müslümanlar içinde, modernizme meftûn, râm ve hayrân olmuş olan,
modernizmin ağır kuşatması ve baskısının etkisiyle ezik hâle gelmiş olan târihselciler,
modernistler, bilim ve teknoloji-perestler, ekonomiye tapanlar, güce ve güçlüye eğilenler, lâik seküler,
demokratik, kapitâlist, liberâl, komünist, sosyâlist, milliyetçi, kemâlist,
feminist, modern, post-modern vs., İslâm’ı İslâm düşmanlarından öğrenen kâfir,
müşrik ve münâfıklar, İslâm’ı seyreltmek için kıçlarını yırtmaktadırlar. Ama
nâfile.. Çünkü Kur’ân’ı Allah korumaktadır. Allah Kur’ân’ı sekliğine,
saflığına, özüne ve ilkelerine hâlel getirtmez. Bu nedenle de Kur’ân ile
uğraşıp duranlar onu seyreltemeyecekleri için yenilmeye mahkûmdurlar. Onlar
ancak câhil, samîmi, ciddî ve gayretli olmayan müslümanları ayartabilirler.
Bu
kâfir, müşrik ve münâfıklar Kur’ân’ı seyreltmeyi nasıl yapmaya çalışıyorlar?.
Aşırı araştırma, inceleme ve yorumlamayla. Fakat aşırı yorumla ancak aşırtı boş
yorumlar ortaya çıkar. Kur’ân ise sek hâliyle olduğu gibi aynen durur. Çünkü
onu tek harfini bile değiştiremezler. Allah, kâfir ve müşrikler istemese de
nûrunu ve nîmetini tamamlayacaktır.
Aşırı inceleme, incelenen şeyde mutlakâ bir
hatâ açığa çıkarır. Zîrâ “aşırı inceleme”, o şeyi “parçalayarak bütününden
koparmak” demektir. Aşırı incelenen ve parçalarına ayrılan şey “o” olmaktan
çıkar. Artık araştırıp incelediğiniz şey “o” değildir. Modern insan eşyâyı bu
şekilde ifsâd etmiştir. Çünkü iş-başına her geçtiğinde bunu yapar.
Parçalanan şey eksiktir. Çünkü “parça” eksiktir.
Parçaların tamâmı bütün olmaz. Fakat bu Kur’ân için geçerli değildir. Çünkü
Allah Kur’ân’ı bütünlüğü ile korur. Bu yüzden onu ne kadar araştırsanız,
inceleseniz, parçalarına ayırsanız da bütünlüğünden koparmış olmazsınız ve o
sek hâliyle aynen ilk indiği gibi hiç değişmeden durur.
Evet; İslâm ve Kur’ân “sek”tir, lafzen hiç
seyreltilemez. Sünnet ise, “vahyin başkalaşmayacağı, tadının bozulmayacağı ve
değişmeyeceği şekilde pratiğe ve uygulamaya hazır hâle getirmek” demektir. İslâm
sâdece bilgi ve bilmek değil, uygulamak da demek olduğu için Sünnet vardır vr
Sünnet, Kur’ân’ı, “Allah’ın izin verdiği ölçüde esnetme ve seyreltme örnekliği”dir
ki Allah bu örnekliğe “en güzel örneklik” demektedir.
En doğrusunu sâdece Allah bilir.
Hârûn Görmüş
Mayıs 2024
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder