“Andolsun,
biz sizi biraz korku, açlık ve bir parça mallardan, canlardan ve ürünlerden
eksiltmekle imtihan edeceğiz. Sabır gösterenleri müjdele” (Bakara 155).
Dünyâ’nın
en zor şeyi “tok olanı ağırlamak”tır. Bu sâdece
yeme-içmek noktasında değil, gezmek ve okumak noktasında da böyledir. İnsan aç
değilse, yermek-içmek istemiyorsa, gezmeyi canı istemiyorsa yada okumaya niyeti
yoksa ona ne yemek, ne yer-mekân ne da yazı-kitap beğendirebilirsiniz. Ne kadar
mahâretle, îtinayla ve özenerek hazırlamış olsanız da, eğer kişi tok ise yine
de yaranamazsınız ve beğendiremezsiniz. Bu özellikle ilme yönelik konularda
böyledir. Konu ne kadar derin ve önemli, konuşma ve hitâbet ne kadar etkili,
yazdığınız yazı, makâle ve kitap ne kadar çarpıcı olsa da, arayış içinde olan
“aç” biri yoksa yaranamazsınız.
Modern insan “nefsi aç” olandır. Zîrâ
modernizm bir “kışkırtma uygarlığıdır” ki en başta nefsi alabildiğine
kışkırtır. Nefsi aç olanın gözü bir türlü doymaz. Çünkü ne istediğini bilmez.
Nefsi beslendikçe açıklığı artan bir şey olduğu için onu doyurmak ve tatmin
etmek mümkün değildir. Nefsi aç olan insanın gözünü bir avuç toprak doyurur
ancak. Nefisler bu nedenle de bir türlü tatmin olamamakta, ne yaparsa-yapsın aşırı
istek ve tutkulardan kurtulamamaktadır.
Nefis açlığının panzehiri “göz ve gönül
tokluğu”dur. Peygaberimiz; “Gerçek
zenginlik, mal çokluğu değil, gönül tokluğudur” (Buhârî, Rikak
15) der. Gönlü tok olanın gözü de tok olur. Gözü tok olanın nefsi de
ister-istemez tok olur ve sâdece “gerektiği kadar” ile yetinir. Peki gönül
tokluğu nasıl olur?. Bunu ne sağlayacak ve gönüller nasıl doyacak ve tok
olacaktır. Gönüller ancak Allah’ın zikri yâni vahiy ile doyabilir ve tok olur:
“Bunlar, îman edenler ve
kâlpleri Allah’ın zikriyle mutmain olanlardır. Haberiniz olsun; kâlbler
yalnızca Allah’ın zikriyle mutmain olur” (Ra’d 28
Demek
ki aç nefisler ancak göz ve gönül tokluğu ile doyurulabilir ve gönül tokluğu
ise ancak kâlplerin tatmini ile sağlanabilir. İşte böyle olunca soğan-ekmek
bile insan lezzet verir, rüzgârda sallanan bir tek yaprak insanın gönlünü hoş
eder ve ilmî konularda açlık ve ilgi başlar. İlmî konulara tok olduğu için ilgi
göstermemek, nefsin açlığından dolayı oluyor. Nefisler doyurulunca kâlpler
harekete geçiyor ve acıkıyor. Bu da kişiyi ilme yöneltiyor, yönlendiriyor.
Artık her türlü ilmî konuya ilgi duyuyor ve lezzet alıyor.
Şu da
var ki tok olanlar “aç” olmak da istemiyor. Aç kalmamak ve aç olmamak için
her-şeyi yapıyor. Bir açlık korkusu yaşıyor. Bu nedenle de Ramazan Ayı’nı hiç
sevmiyor ve bir-an önce gelip-geçsin istiyor. Tok olanı Ramazan da
ağırlayamıyor. Ramazan’da şeytanlar bağlanıyor ama sâdece oruçlu olanların
şeytanları; Ramazan ile ağırlanmayanların yâni oruç tutmayanların şeytanları
ise bağlanmamış olduğu için isyân çıkarıyorlar. Çünkü Ramazan yememe ve aç olma
ayıdır, tıka-basa yeme ve tok olma ayı değil. Tok olanları bu ayda
ağırlayamazsınız.
Eskiden “açlık içinde tokluk” vardı; şimdi
ise “tokluk içinde açlık”. Lâkin tok adamı ağırlamak pek mümkün olmadığı için
yaptığınız hazırlılar da çabalar da ile yaramıyor.
Tok
adamı ağırlamak zor hattâ imkânsızdır. Bu nedenle tok olana sözünüzü dinletemezsiniz,
hâlinizi anlatamazsınız. Fakat tok adam
sizin tâbiri câizse kaderinizi belirler. Halkın genelinin kaderini
belirleyenler ”tok olanlar”dır. Meselâ
asgarî ücreti ve emekli maaşını belirleyenler “tok
olanlar” olduğu için, herkesin tok olduğunu düşünerek çok az bir ilâveyle işi
geçiştirirler. şeyle yetinilmesini isterler. Bu yüzden asgarî ücret, “toklar” tarafından açları “açlık
sınırı”nda bırakmak, “yoksulluğu modernize etmek” ve “güncellemek” anlamına
gelir.
Teknoloji geliştikçe(!) hem aşırı tokluk hem de açlık çoğalıyor. Hâlbuki tam tersi olması ve herkesin açlıktan ve aşırı
tokluktan kurtulması gerekmiyor muydu?.
Modern
insan sürekli olarak açlıkla korkutulmaktadır. Bu da gereksiz bir açlık korkusu
ortaya çıkarmaktadır. Çünkü açlık korkusu açlıktan daha beterdir. “Açken sen, sen
değilsin” gibi sözlerle insanlar açlıkla korkutulmaktadır. Oysa asıl korkulması
gereken şey, tokluk yada aşırı tokluktur. Çünkü açlık dâhil tüm sorunları
ortaya çıkaran şey tokluk yada aşırı tokluktur.
Bu
Dünyâ’da bir türlü doymayan, açlık korkusu çeken, yada tok olmasına rağmen yine
de aç gibi davrananlar âhirette çok korktukları açlığın tam ortasına düşeceklerdir.
Üstelik onlara yemesi için verilecek olan şey onları doyurmayacağı gibi daha
çok acıktıracaktır. Bu açlık onların Dünyâ’da tok yada aşırı tok olmalarına uygun
bir karşılık ve cezâdır:
“(Her yanı kuşatacak
olan) kıyâmetin haberi sana geldi mi?. O gün, öyle yüzler vardır ki, zillet
içinde aşağılanmıştır. Çalışmış, boşuna yorulmuştur. Kızgın bir ateşe yollanırlar.
Kaynar bir kaynaktan içirilirler. Onlar için (zehirli olan) dari’ dikeninden
başka bir yiyecek yoktur. Ne doyurup-semirtir, ne açlıktan korur” (Ğâşiye 1-7).
En doğrusunu sâdece Allah bilir.
Hârûn Görmüş
Mayıs 2024
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder