“Yoksa siz, Allah, içinizden cihad edenleri
belirtip-ayırdetmeden ve sabredenleri de belirtip-ayırdetmeden cennete
gireceğinizi mi sandınız?” (Âl-i İmran 142).
“Coğrafya
kaderdir” sözü mutlak anamda olmasa da doğrudur. İnsan genelde yaşadığı çevreye
göre düşünür, fikir üretir, konuşur, davranır ve üretir. İnsan, coğrafya
sıcaksa başka, soğuksa başka, kuraksa başka, verimliyse başka, dağdaysa başka,
denizdeyse başka, bozkırdaysa başka, çöldeyse başka düşünceler, fikirler, uğraşlar,
davranışlar ve mücâdeleler içinde olur. Bu-bağlamda coğrafya, iklim ve
verimlilik durumu, dînî düşünceyi ve yorumu da etkiler ve belirler.
Günümüzde
iki çeşit dindar insan ve tolum vardır. 1- Tuzu-kuru dindarlar, 2- Tuzu sulu
dindarlar. Tuzu kuru olanların tuzları yağ gibi akar, hayat onlar için kolay
olur. Tuzu cöm-cöm su içinde olanlar tuzları ise akmak bilmediği için hayat
onlar için zor olur. Tuzu sulu olanların hayatları tatsız-tuzsuz olur. Tuzu
kuru olan dindarların dînî düşünceleri ve dindarlıkları başka, tuzu sulu
olanların dindarlıkları ise bambaşkadır.
Tuzu
kuru olanlar, herkesin tuzunun kuru olduğunu zannettikleri için, kendileri gibi
düşünmeyenleri ve inanmayanları yâni tuzu sulu olanları anlayamazlar,
garipserler ve avam hattâ terörist olarak görürler. Tuzu sulu olanlar ise, hem tuzu
kuru olanların düşünce ve inanışlarının saçmalığını çok net olarak görürler, hem
de su içindeki tuzu kurutmak için -biraz da sert şekilde- çabalar gösterirler. Zîrâ
tuzları akmamaktadır ve akmasını sağlamak için bir çaba göstermeleri gerekmekte
hattâ tuzu akıtabilme için sert ve şiddetli hareketlerde bulanmalıdırlar. Yoksa
tuzsuz kalacaklar ve kokacaklardır. Tuzu kuru olanlar bu çabaya girmedikleri
için ve tuzu sulu olanları pek de takmadıklarından dolayı, gösterilen çabanın gereksiz
olduğunu düşünürler. “Sevmek ve sevişmek varken kavgaya, gürültüye, çatışmaya,
savaşmaya ne gerek vardır” diye düşünürler. İyi de tuz akmıyor’, çünkü tuz kuru
değil ve su içinde!.
Tuzun
kuru olması kolay bir hayâtı, sulu olması ise zor bir hayâtı temsil eder.
İslâm,
akıntıya karşı kürek çekmekle başlar ve sürekli olarak da küreklere dokunmak
gerekir. Çünkü Dünyâ geçici bir imtihan alanıdır ve kolaylığından, keyfinden,
zevkinden, neşesinden, rahatından ve konforundan ziyâde; zorluğu, rahatsızlığı,
acısı, endişesi ve korkusu vardır. İnsanların çoğu kafa ve beden konforundan
yoksundur ve zorluk içindedir. Çünkü insanların küçük bir kesiminin tuzu kuru
olsa ve akıp gitse de, çoğunluğun tuzu su içindedir ve akmamaktadır. Bu da
tuzluğu iyice bir sallamayı gerektirmektedir. Zâten imtihanın olduğu yerde
zorluk ve güçlük mutlaka vardır. Bu nedenle tuz genelde kupkuru olmaz ve zaman-zaman
kurur gibi olsa da genelde sulu olur, tıkanır ve akmaz. İslâm da işte bu yüzden
hep sulu tuzu kurutmak için çabalar, akması için biraz sert hareketlerde bulunur.
Sertliği buradan gelir. Çünkü İslâm gerçekçidir ve gerçekler tuzu kuru olanların
zannettiği gibi değildir. İslâm, sulu tuzları kuru tuzlar hâline getirmeye çalıştığı
için, tuzu su içinde bırakan hâkim ve yaygın seküler paradigmaya karşı ortaya
konulmuş bir eleştiri, îtirâz ve isyân hâlindedir.
Tuzu kuru
olanlar tuzun hafif bir tıkanmasına ve akmamasına bile katlanamazlar ve basarlar
yaygarayı. Hâlbuki diğer tarafta tuzu su içinde olanlar vardır. Tuzu sulu olanlar
sorunu kökünden halletmenin derdine yada çabasına düşmüşler ve sorunu
kaldırmaya yada normâlleştirmeye çalışırlar. Tuzu kuru olanların böyle bir
dertleri ve çabası olmaz da, Allah’ın emretmediği boş düşüncelere ve inanışlara
kapılırlar ve bu-bağlamda da saçmalayıp dururlar.
Bir-şekilde
yolu coğrafyanın kurak, verimsiz ve fakir yerine düşmüş olanların ve dolayısıyla
tuzu sulu olanların yâni hayatları zorluk içinde geçenlerin dînî düşünceleri
hak ve hakîkate uygun olur. Çünkü hak ve hakîkat -sünnetullah ve imtihan
nedeniyle- zorluk içindeyken daha net görülür ve bilinir. Bu nedenle konforun
zirvesini yaşayan Firavunlar, Nemrutlar, Kârûnlar ve Bel’amlar değil de,
sürekli bir mücâdele içinde olduğu için zorluklar arasında kalan peygamberler
ve onların tâkipçileri haktan ve hakîkatten yana olurlar. Zîrâ hakkı ve
hakîkati onlar daha kolay ve çabuk idrâk ve kabûl ederler. Zîrâ Dünyâ imtihan
dünyâsıdır ve imtihanı unutturacak şekilde tuzu-kuru dindarlıkta hak ve hakîkat
net olarak görülemez. Bu nedenle de tuzu-kuru dindarlıkta hayâtın gerçek soru
ve sorunlarıyla değil de, iç-âlemlerin keşifleri, rûhu yükseltmek, kâlp huzûru,
sevgi, mutluluk, sessizlik, huzûr, psikolojik dinginlik, aşk, meşk vs. gibi
konular gündeme gelir. Tuzu-sulu dindarlıkta ise ortada net ve ağır soru ve
sorunlar vardır ve bu sorunları aşmak için çâreler aranmakta ve başka gerçek
bir seçenek olmadığı için îman ver amele dönmek çok daha yoğun olur.
Dindar
yada değil, tuzu kuru olanların hayatları, tuzu sulu olanlardan çok farklıdır.
Tuzu kuru olanların yemesi, içmesi, giymesi, gezmesi, uyuması, işi, âilesi,
düşüncesi, söylemleri, yazıları ve davranışları kısaca her-şeyleri çok daha
farklı olur. Dünyâ-hayâtından başka bir hayat yokmuş gibi davranırlar ve tuzu
kuru olanlar içinde çoğu-kişi âhiretten, dinden ve hakîkatten yana bi-ince
şüphe içinde olurlar ki bu durum onların “Dünyâ’yı ıskalama korkusu”
yaşamalarına neden olur. Bu eksiklik onların, Dünyâ’yı âhiretten üstün
tutmalarına da neden olur. Bu yüzden de dîne çok da yakın olamazlar.
Tuzu-kuru
dindarlık sâdece verimli coğrafyalarda olmaz. Artık günümüzde modern hayatta âileden
yada yaptıkları işten kaynaklı kolay bir yaşamı olanlara yâni tuzu kuru olanlara
bakıldığında, onların da dindarlıklarının gerçek soru ve sorunlara değil de, iç-âlemlere,
rûha, kâlbe, sevgiye, mutluluğa, huzûra, aşka-meşke vs. yönelik olduğu görülür.
Hâlbuki vahiy ve peygamber örnekliği ortadadır ve ne vahiyde ne de peygamber
örnekliklerinde böyle şeyler yoktur ve onların hayâtın tam ortasında gerçek
sorunlarla uğraştıkları görülür. Fakat tuzu-kuru dindarlık bunların “avam-işi” olduğunu,
hakîkatin ise başka olduğunu, bunu anlamak için de yorum yapmak gerektiğini
söyler dururlar. Tuzu kuru olanlar, daha iyi bildiklerini, anladıklarını ve
daha doğru yaşadıklarını zannederler. Tuzu-kuru dindarlığın gerçek dindarlık,
tuzu sulu dindarlığın ise aşırı ve yanlış bir dindarlık hattâ teröristlik olduğunu
söylerler.
Bakıldığında
orta-doğu coğrafyasında mücâdelenin ve hareketliliğin daha çok olduğu görülür.
Çünkü orada tuzlar suludur. Birileri tuzları sürekli sulu tutmak istemektedir.
Bu nedenle orta-doğuda dînî düşünce, fikirler, tartışmalar, savaşlar vs. çok
daha fazla yaşanır. Peygamberlerin neden hep orta-doğudan çıkmış olduğunun bir
sebebi de kanımca budur. Çünkü orada tuz suludur ve tuzu-kuru dindarlığa pek
rastlanmaz. Peygamberler tuzu kuru olan yerlere değil, tuzu sulu olan yerlere
yâni gerçek soru ve sorunların olduğu, bu nedenle de karmaşanın daha çok yaşandığı
yerlere gönderilmişlerdir.
Ama meselâ
uzak-doğu’ya baktığınızda, her yer verimlidir, sulaktır, yemyeşildir, elinizi
attığınızda yiyecek bir şeye dokunabilirsiniz. Elinizdeki bir çubuğu yere
batırdığınızda oradan su çıkmaya başlar. Yâni hayat kolaydır ve tuzlar kurudur.
Bu nedenle de uzak-doğuda hep mistik, ezoterik, bâtınî, tasavvufî, iç-âleme,
rûha, kâlplere ve zihinlere yönelik düşünceler ortaya çıkar, sevgi, sezgi, aşk,
sessizlik, durgunluk, uzlet, inzivâ, rûhî yükselişler vs. şeklinde bir dindarlık
vardır. Hinduizm, Budizm, Taoizm, Konfüçyanizm, Şintoizm vs. hep iç-âleme ve
ruhlara dönük düşünce ve uğraşlar görülür ve nirvanaya ulaşmaya çalışılır. Çünkü
tuz kurudur, kolay akmaktadır, ortada gerçek soru ve sorunlar yoktur. Zâten
coğrafyanın ve -istisnâlar hâriç- tuzun kuru olmasının etkisiyle oranın
insanları, gerçek soru ve sorunlarla yâni sulu tuzlarla uğraşan, Allah
katındaki tek hak din olan İslâm’a çok yakın olmamışlardır. Zîrâ tuz kurudur.
Türkiye’de
PKK terörünün neden Karadeniz Bölgesi’nden değil de Güney-doğu Anadolu
Bölgesi’nden çıktığı kanımca aynı nedenledir. Terör, tuzu kuru olan yerlerden
de tuzu-kuru dindarlar içinden de çıkmaz. Tuzun sulu olması nedeniyle ortaya
çıkan zor hayatlar, “mevcuda, sisteme ve devlete karşıtlık” üretirken, tuzu
kuru olan kolay hayatlar ise mevcudu, sistemi ve devleti benimsemeyi ve ona uymayı
getirir.
Hindular
ve Budistler gibi uzak-doğunun tuzu-kuru dindarlıkları gibi, İslâm ve
Kur’ân-merkezli olduklarını söylemelerine rağmen, modernizme meftûn, râm ve
hayrân oldukları için tuzu-kuru dindarlık yapanlar vardır. Târihselciler,
modernistler, Kur’âncılar, batı’cılar, modern-bilim ve teknoloji merkezli
olanlar, hadisleri, Sünnet’i, Kur’ân’ın âyetlerini hattâ tümden İslâm’ı iptâl
edilmesi gerektiğini düşünen tuzu-kuru dindarlık çeşitleri vardır. Yine, bir
zamanlar sulu tuzu kurutmak için çalışırken, umduğunu bulamadığından olsa
gerek, biraz da palazlandığı için “bunlar boş iş” diyerek merkezden koparak
münâfık tuzu-kuru dindarlığa dönen ve üstelik doğrusunun da bu olduğunu
zanneden ahmaklar ve yavşaklar vardır.
Tuzu
sulu olanlar, tuzun sulu olmasından ve akmamasından dolayı ortaya çıkan
sorunların çâresini “hakîki tuz” olan İslâm’da bulmuşlardır be onlar bu nedenle
sürekli olarak adâleti, eşitliği, hakkı-hakîkati, tevhidi hâkim kılmak için
çalışırken; şirki, küfrü, zulmü, fitneyi, fesadı gidermek için uğraşmaktadırlar.
Tabi bu ancak vahyin izinde olabileceği için vahiy-merkezlilik esas olur. Tuz
kuru olanlar ise sevgi, aşk, meşk, zevk, haz, neşe, eğlence, huzûr, mutluluk, refah
ve relaks içinde bir hayat özlemiyle işin o tarafına pek uğramazlar.
Uğramadıkları için de bir türlü o ulaşmak istedikleri gerçek huzûra kavuşamazlar
da rôl yapmak zorunda kalırlar. Zîrâ kâlpler ancak, Allah’ın zikri olan Kur’ân
ve Kur’ân-merkezlilikle yâni sulu tuzları kuru yapmaya gayreti içindeyken
tatmin olabilir. Zâten cennet de bu uğraş içinde olan ve ölenler içindir:
“Yoksa sizden önce gelip-geçenlerin hâli
başınıza gelmeden cennete gireceğinizi mi sandınız?. Onlara öyle bir yoksulluk,
öyle dayanılmaz bir zorluk çattı ve öylesine sarsıldılar ki, sonunda elçi,
berâberindeki mü’minlerle; ‘Allah’ın yardımı ne zaman?’ diyordu. Dikkat edin!,
şüphesiz Allah’ın yardımı pek yakındır” (Bakara 214).
Ah şu “tuzu kuru” olanlar!..
En
doğrusunu sâdece Allah bilir.
Hârûn
Görmüş
Mayıs
2024
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder