“Onların
çoğunluğu zandan (kuruntu) başkasına uymaz. Gerçekten zan ise, haktan
hiç-bir şeyi sağlayamaz. Şüphesiz Allah, onların işlemekte olduklarını
bilendir” (Yûnus 36).
Hakîkat:
“Bir şeyin aslı ve esâsı. Mâhiyeti. Gerçek. Doğru. Sahih. Sâbit ve vâki.
Sadâkat, doğruluk. Kâinat, tabiat ve ulûhiyet hakkında bütün teşbih ve
mecazlardan ârî ve zâhir olan gerçek” anlamlarındadır.
Kurgu: “Tamâmen veyâ kısmen gerçeklere dayanmayan; yazar veyâ
sanatçının hayâl-gücünün eseri olan kişi, yer ve olaylar içeren eser”. Kurgu,
“kurulmuş olan, kuruntu, hayâlî” anlamındadır.
Târih,
hakîkat ile kurgunun savaşımının târihidir. Hakîkatin karşısına her zaman ya
kurgusal olan yada “hak ile karıştırılmış bâtıl yâni kurgular” çıkarılmıştır.
Pek insanlar hakîkate değil de niçin kurgulara yönelirler?. Çünkü hakîkatin bir
ağırlığı ve yükü vardır, zîrâ hakîkat gerçektir, haktır, haktan gelir. Hakîkat
rûha, kâlbe, zihne ve hayâtın her alanına yöneliktir. Kurgu ise gerçek değil,
hayâli, sanal ve sûnîdir. Kurgunun bir ağırlığı olmadığı için yükü de olmaz,
bedeli de. Üstelik nefse, zevke, hazza, neşeye, konfora ve eğlenceye
yöneliktir. Bu yüzden insanlar genelde hakîkate değil de kurguya yönelirler. İnsanların
kurguları daha çok ve kolay kabûl etmelerinin nedeni haz, neşe, zevk ve konfor
verdiği içindir. Hakîkat ise adamın belini büker, saçlarını beyazlatır. Fakat
âhirette kurgunun sonucu “ateş” iken, hakîkatin ödülü ise cennettir.
Kurguların
bu kadar rağbet görmesi ve taraftar kazanması, şeytanın ve nefse uygunluğundan
başka, tâğutların düzenlediği mekâna uygun olmasından dolayıdır. Açıkçası insan,
kendisini sorumluluktan kurtaran konfora ulaştıracak olan her türlü kurguyu
kutsallaştırmakta ve ona tapmaktadır. Tabi böyle olunca da bu kurguları üretenler
baş-tâcı edilmekte ve ulaşılmaz kişiler olarak görülmektedirler.
Sâdece
Allah’ın indirdikleri hakîkattir ve diğerleri hep kurgudur ve kurgu olmak zorundadır.
Vahye
dayanmayan yâni beşeri ve dünyevî dinler, öğretiler, ahlâk-sistemleri, felsefeler,
ideolojiler, düşünceler, sistemler, hattâ târikat, cemaat ve hizipler ve nihâyet
modern-bilim ve teknoloji de birer kurgudur ve kurguların sonuçlarıdırlar.
Bunlar bâtıl düşünceler, söylemler, eylemler ve üretimlerdir ve hak ve hakîkat
ile karıştırıldığı için bâtıl olmaktan kurtulamazlar.
Felsefe
de bireysel kurgulardan oluşur. Felsefe temel düşüncelerini ancak kurguya
dayandırmak zorundadır. Çünkü vahye ve Allah’a dayanmayınca mecbûren kurguya
dayanmaktan başka seçenek olmaz.
Kurgulara
dayana şeylerin kısa-vâdede bâzı geçici yararları olduğu için ilgi görseler de
uzun vâdede büyük zararları ortaya çıkar ve yanlışları görülür. Bu nedenle de
beşerî olana dayanan şeyler sürekli olarak değiştirilmek ve güncellenerek yenilenmek
zorunda kalır. Beşerî olanın ilâhî olandan farkı budur.
Kurgusal
olanın doğada bir karşılığı yoktur. Bu-bağlamda matematik tam bir kurgudur. Bilimin
dayandığı matematik kurgu olunca bilimin sonuçları da kurgusal oluyor. Modern-bilimin
büyük teorilerinin çoğu kurgudur ve bu yüzden deneye dayanmazlar da masa-başı
teoriler olmak zorunda kalırlar.
Sayılar,
rakamlar, harfler, geometrik şekiller hep birer kurgudur. Ama hakîkati
gösterebilirler. Fakat kurgular, hakîkati bâtıl, bâtılı ise hakîkat gibi
gösterebilirler. Zâten modern-bilim %90 bunu yapmaktadır.
Kurgusal
olan şeyler akıl, mantık ve bilimden ziyâde inancın konusu olurlar. Zâten akıl
ve mantık ancak vahiy-merkezli olduğunda hakîkati yansıtabilir, aksi-hâlde şeytan,
nefs ve tâğut-merkezli olduğunda kurgu üretir durur. Çünkü akıl şaşmaz-yanılmaz
sınırsız bir bilgi ve değerlendirme kaynağı değildir.
İnsanların
büyük çoğunluğunun yöneliyor olmasından dolayı kurgu “kurgu” olmaktan çıkıp da
hakîkat hâline gelemez. Bu-bağlamda modernizmin en büyük putu, dîni ve ilahı
olan modern-bilim ve teknoloji %95 kurgudur ve kurgu olmak zorundadır. Çünkü
varlığın bir mahremi vardır ve varlık bu yüzden belli bir noktadan fazlasını açmaz
ve göstermez. Çünkü buna gerek yoktur.
Matematik-merkezli
olan modernizm bir kurgu uygarlığıdır. Bu nedenle hep kurgular üretir, kurgular
kullanır, kurguları hakîkat gibi sunar. Çünkü hayâtiyetini ve varlığının devâmını
böyle sağlar.
Matematik
bir kurgudur, kurgusaldır. Çünkü doğada bir karşılığı yoktur. Doğada üçgen,
kare, dikdörtgen yoktur ve sâdece dâire vardır ve matematik dâireyi kullanır
ama dâire matematiksel değildir. Rakamlar, sayılar, formüller, işâretler vs.
yoktur doğada. Bunlar hep kurgudurlar. Modern-bilimin verilerinin Dünyâ-dışı
verileri %95 kurgusaldır, teoriler, hipotezler, modellemeler vs. hep kurgusaldır.
Big-Bang Teorisi, Evrim Teorisi, kâinâtın genişlediği teorisi, Dünyâ’nın yuvarlaklığı
ve döndüğü vs. bir-çok şey kurgusaldır, kurgusallığa dayanır ve “hakîkat”
değildir.
Târih
boyunca kurgular kutsallaştırılmış ve hakîkatin yerine konmuştur. Kurguların
saçmalığı ve yanlışlığı apaçık ortaya konduğunda bile yine de kurgulardan uzun zaman
vazgeçilememiştir. Meselâ Aristoteles hakîkate değil de kurgulara dayandığı
için bir-çok hatâ yapmış ve hattâ absürd şeyler söylemiştir. Bu konuda bir
yazıda şunlar söylenir:
“Aristo göksel cisimlerin bozulmaz varlıklar olduklarını
ve Güneş’in Dünyâ çevresinde döndüğünü iddiâ ederken, bitkilerde cinsiyetin
varlığını yadsıyarak onların kendiliklerinden ürediklerini söylerken ve aklın
yeri olarak kâlbi gösterirken, hatâlara -bâzen aptalca hatâlara- düşmüştü. Onun
ve bizim talihsizliğimiz, otoritesinin, Helenistik ardılları arasında, bâzı durumlarda
teorilerinin gözlemlenen olgulara ters düştüğünde bile, olguların değil,
teorilerin doğru kabûl edileceği kadar büyümüş olmasıdır. Orta-çağda
Aristoteles’in sistemi, tüm kusurlarıyla birlikte gerçekten katolik kilisesinin
resmî kutsal görüşleri içine alınmıştır. Skolastik bilginler, deneyden çok,
Aristoteles’e başvurdular; kilise, benimsemiş olduğu Aristoteles’in öğretisine
ters düştüğü için Kopernikus’un Güneş-merkezli sistemini mahkûm etti”.
Aristo
hakîkate dayanmadığı için bu yanlışları yaptı ama modern-bilim de hakîkate
dayanmadığı ve kurgulara dayandığı için yeni yanlışlar yapmıştır ve
yapmaktadır. Zîrâ yaratılmışlar hakkında Yaratıcısını hesâba katmayan herkes
yanlış yapmaktan kurtulamaz.
Açıkçası
îmâna dayanan ve taâllûk eden şeyler dışında elle tutulmayan ve gözle
görülmeyen her-şey kurgudur. Peki insanlar niçin soyut olduğu için elle
tutulmaz ve gözle görülmez olan Allah’a, âhirete, gayba, vahye, peygamberliğe,
dîne, mânevî ve ilâhî olanı inkâr ederlerken ve görmediklerine ve
duymadıklarına inanmazlarken, matematiğe, bilimsel teorilere, lat-parçacıklara,
yer-çekimine, fizîkî kuvvetlere ve doğanın(!) yasalarına falan hemen inanıveriyorlar
ve bunları ölümüne savunuyorlar?.
Bir
de hakîkat ve mutlak hakîkat vardır ki, Allah’tan başka hiç-bir şey mutlak hakîkat
değildir. Tüm kâinât hakîkattir ama mutlak hakîkat değildir. Çünkü mutlak
hakîkat olmak sâdece, “bâkî olan Allah”a mahsustur. Fânî ve geçici olanlar da
hakîkattir ama mutlak değildir. Zâten Allah’tan başka her-şey mutlak hakîkat olmadığı
için, bir zaman önce yaratılmıştır ve bir zaman sonra da yıkılacaktır.
Dünyâ
bir imtihan dünyâsıdır. Bu imtihan, insanların hakîkate mi yoksa kurgulara mı
inanacakları ve hakîkate mi yoksa kurgulara göre mi yaşayacaklarını ve
yaşadıklarını ortaya çıkarır. Fakat imtihan sâdece kimin neye inandığını ve neye
göre yaşadığını ortaya çıkarmakla kalmaz. Kurgulara göre inanmak ve yaşamak
kişiyi mutlakâ küfre, şirke, fitneye, fesada, nifaka, adâletsizliğe, eşitsizliğe,
haksızlığa, ahlâksızlığa,ve zulme düşüreceği için kurgu-merkezli olanları
âhirette kurgusal olmayan cehennem ateşi karşılayacak, hakîkat-merkezli olanlar
ise sonsuz nîmetler diyârı olan cennetler ile sevineceklerdir.
En doğrusunu sâdece Allah bilir.
Hârûn Görmüş
Hazîran 2024
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder